Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/3700 E. 2013/3790 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanmadığını ileri sürerek feshin geçersizliğin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini istemiştir. Davalı, davacının iş sözleşmesinin, gerçekleştirilen organizasyon değişikliği nedeni ile geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır. İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir. 2013/3700-2013/3790 S.2 İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir. 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Davalı işverenlikte saha destek elemanı olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, teknik destek hizmetlerinin dışarıdan hizmet temini ile alınmasına karar verilmesinden dolayı, organizasyon değişikliğine gidilmesi üzerine istihdam fazlalığı oluştuğu ve işyerinde çalıştırılabilecek uygun bir pozisyon bulunmadığı gerekçesiyle ”geçerli nedenle” feshedildiğinin bildirildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Somut olayda, mahkemece, fesih bildiriminde belirtilen olguların gerçek olup olmadığı hususunda, bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle sonuca gidilmiş ise de karara esas alınan bilirkişi raporu yetersiz olup hükme dayanak alınacak nitelikte değildir. Yapılacak iş; insan kaynakları ile işletme ekonomisi ve bankacılıkta uzman olan bilirkişi heyeti ile işyerinde keşif yapılmak suretiyle işletmesel kararın davacının işgücüne ihtiyacı ortadan kaldırıp kaldırmadığı, davacının mevcud veya makul süreli bir eğitimle kazanabileceği özellikleri itibariyle istihdam edilebileceği açık bir pozisyon ya da pozisyonların bulunup bulunmadığı, bu bağlamda feshin son çare olup olmadığı açık ve somut bir şekilde belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, karar bozulmalıdır. SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.03.2013 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.