Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/14769 E. 2013/22007 K.

Mahkemesi :İş Mahkemesi Davacı-Karşı Davalı:... vekili Av.... Davalı-Karşı Davacı:1-...2-Kule Mobilya Sanayi ve Ticaret A.Ş.vekili Av.... Dava Türü :Alacak Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine, 2- Davacı, sürekli olarak fazla mesai yapmasına rağmen davalı işverenler tarafından fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, aldığı net aylık 900,00 TL maaş üzerinden sigorta primlerinin yatırılmaması, işverenler tarafından sürekli olarak "seni işten çıkaracağım, sana verdiğim paraya değmez, aynı paraya iki işçi çalıştırırız" gibi küçültücü ve rencide edici sözlerle istifaya zorlanması nedeni ile 30.06.2010 tarihinde haklı olarak işi bırakmak zorunda kaldığını ileri sürerek kıdem tazminatı ve fazla çalışma alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalılar, davacının ...'ın işçisi olduğunu, bu nedenle Kule Mobilya yönünden husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, davacının kendi isteği ve istifa ile işyerinden ayrıldığını, davacının istifaya zorlandığı ve haklı olarak işi bıraktığı iddiasının doğru olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işyerinden istifa ederek kendisinin işten ayrıldığı, davacının 4857 sayılı Yasanın geçici 6. maddesi ile yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi gereğince kıdem tazminatını hak ettiği gerekçesiyle davacı-karşı davalının davasının kabulüne, karşı davacı Kule Mobilya tarafından açılan davanın reddine karar verilmiştir. Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı taraflar arasında ihtilaflıdır. Davacı dava dilekçesinde; çalışma saatlerinin hafta içi sabah 08:00, akşam 18:00 arası, Cumartesi günü ise sabah 08:00 den öğlen 13:00 e kadar olduğunu, ancak tüm çalışma süresi boyunca ayda 70 saate yakın, akşam 21:45 e uzanan fazla çalışma yapıldığını ileri sürmüştür. Davalı ise haftanın 5 günü 08.00-18.00 saatleri arasında 1,5 saat ara ile çalıştığını, arda kalan süre cumartesi günleri iş olması halinde tamamlatıldığını, 45 saatten fazla çalışma olması halinde bordro ile ödendiğini savunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai tahakkuku bulunan aylar bakımından fazla mesai hesaplaması yapılmadığı, diğer aylar(2007 Eylül-2008 Ekim arası) bakımından ise davacının günde toplam 1,5 saat dinlenme arası bulunduğu, 08:00-21:45 saatleri arasında haftanın 5 günü çalıştığı, Cumartesi günü 08:00-13:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek, neticeten haftalık 45 saatlik yasal çalışma süresini aşar şekilde haftada 65 saat çalıştığı, böylece 20 saat fazla mesai yaptığı ve karşılığını almadığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak davacı Gebze 2.İş Mahkemesinin 2010/869 E. sayılı dosyasında tanık olarak dinlenmiş, davacı Mahkemede alınan beyanında ayda 70 saat fazla mesai yaptıklarında 40-45 saatinin ödendiğini beyan etmiştir. Davacının tanık olarak verdiği bu beyanı bağlayıcıdır. Mahkemece davacının beyanının fazla çalışma alacağı hesabında dikkate alınması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.