Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2013/23014 E. 2013/25109 K.

Hırsızlık, mala zarar verme suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 35, 143 ve 151/1. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına dair, DENİZLİ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/05/2008 tarihli ve 2005/567 esas, 2008/270 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 27/05/2013 gün ve 2013/8383/33894 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/06/2013 gün ve KYB/2013/199393 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 02/07/2013 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi: Anılan Yazıda; (Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/02/2013 tarihli ve 2011/32207 esas, 2013/3570 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere; 1- 5237 sayılı Kanun'un 53. maddenin 3. fıkrasına göre, koşullu salıverilen hükümlüler hakkında, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde öngörülen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun uygulanamayacağının gözetilmemesinde, 2- 5237 sayılı Kanun'un 151. maddesindeki mala zarar verme suçunu oluşturan eylem nedeniyle uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek uygulama yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesinde, isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiş ise de; TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.06.2005 tarih 2005/4059 esas sayılı iddianamesi ile sanıklar ... ve ... hakkında yakınan ...'ya yönelik eylemleri nedeniyle hırsızlığa ve mala zarar vermeye teşebbüs suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 35; 151/1, 35, 53, 54. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, yargılama sonucunda mahkemenin hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarını ... görüp, 14.05.2008 tarihli kararıyla adı geçen sanıkların bu suçlardan ayrı ayrı mahkumiyetlerine hükmettiği, bu kararı sadece sanıklardan ...'ın temyiz ettiği, temyiz incelemesini yapan Yüksek 13. Ceza Dairesi'nin 19.02.2013 günlü ilamıyla, mala zarar verme suçu yönünden uzlaşma hükümlerinin değerlendirilmediği ve TCK'nın 53/1-c maddesi yönünden hatalı uygulama yapıldığı gerekçeleriyle verdiği bozma kararında, hükmü temyiz etmeyen sanık ... için bir sirayetten bahsedilmemiş ise de, bu hususun mahkemesince her zaman gözönüne alınabileceği muhakkak olup, temyiz konusunu değerlendiren Yüksek 13. Ceza Dairesi'nce kanun yararına bozma talebininde incelenmesi gerektiği anlaşıldığından, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Genel Kurulu kararına göre; işin incelenmesi Yüksek 13. Ceza Dairesi'nin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın incelenmek üzere sözü geçen Daireye GÖNDERİLMESİNE, 03.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.