Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2024/3464 E. 2026/4323 K. – Hakaret

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/2689 E., 2023/2584 K. SUÇ : Hakaret HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafiinin temyiz istemi, katılan ve tanığın beyanında belirttiği sözlerin, olay anına ilişkin kayıtların çözümüne ilişkin bilirkişi raporunda gösterilen konuşma içerikleri arasında bulunmadığına, bilirkişi raporunda yer alan sözlerin ise hakaret suçunun unsurlarını oluşturmadığına, kabul anlamına gelmemekle birlikte alt sınırdan uzaklaşılması ve takdiri indirimin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanma şartlarının oluşmadığına yöneliktir. III. GEREKÇE Katılan beyanları, tanık anlatımları ve olay anına ilişkin ses ve görüntüleri içerir bilirkişi raporunda yer alan tespitler doğrultusunda sanığın atılı suçu işlediğine, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle temel ceza tayinine ve takdiri indirimin uygulanmamasına ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmakla temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, Hakaret suçunun kamu görevlisine karşı görevinden dolayı ve kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle işlenmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 125/3-c maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılmış, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, başkaca ikinci kez tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında kurulan hükümde tekerrüre esas alınan Giresun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2016 tarihli ve 2015/846 Esas, 2016/85 Karar sayılı ilamın Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 24.12.2024 tarihli ve 2022/16128 Esas, 2024/17716 Karar sayılı kararı ile bozulmasına ve hükümlerin dava zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmından "Giresun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/8 46... /85 Karar sayılı ilamıyla mahkum olduğu, kararın 29/02/2016 tarihinde kesinleştiği" ibaresinin çıkartılması ve yerine "Samsun(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 06.03.2014 tarihli ve 2013/1056 Esas, 2014/231 Karar sayılı ilamıyla mahkum olduğu, kararın 28.04.2015 tarihinde kesinleştiği" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Perşembe Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2026 tarihinde karar verildi.