Yargıtay · 22. Hukuk Dairesi

Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2012/9926 E. 2012/29723 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
22. Hukuk Dairesi
Esas No
2012/9926
Karar No
2012/29723
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :... Mahkemesi DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, genel tatil ve fazla çalışma ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Davacı vekili, davacının davalıya ait Büyükşehir Belediyesi Huzurevinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, ... sözleşmesinin işverence haklı neden olmaksızın feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini, yıllık izinlerinin belirterek müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, davacı işçinin belediye işçisi olmayıp belediyeden hizmet alımı sözleşmesi ile işi üstelenen şirketlerin işçisi olduğunu, davacının ... akdinin belediye tarafından feshedilmediğinden dava konusu işçilik alacaklarının kendilerinden talep edilmesinin doğru olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir. Mahkemece, ... sözleşmesinin işçi tarafından evlilik nedeniyle sona erdirildiği gerekçesiyle ihbar tazminatının reddi ile kıdem tazminatının kabulüne karar verilmiş, tanık anlatımlarına göre hesaplanan fazla mesai ve genel tatil ücreti alacağı istekleri de kısmen hüküm altına alınmıştır. Karar her iki taraf vekilince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- İşçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamayacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 41. maddesine göre haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Anılan Kanun'un 63. maddesinde ise, “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak şartıyla ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu ... sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir. Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesi gerekir. Yine işçilerin gece çalışmaları Yasanın 69. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca günde yedibuçuk saati geçemez. Yasada belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dosya içeriğine göre, davacı işyerinde haftada altı gün, 08.00-17.00 arası çalışmaktadır, ayrıca ayda bir hafta 17.00-08.00 arası gece çalışması yapmaktadır. Tanık anlatımları ile ... olan bu bir hafta 17.00-08.00 arası çalışma günlük onbeş saat çalışma anlamına gelmektedir. 4857 sayılı Kanun'un 69/3.maddesinde yer alan düzenleme gereği, gece çalışması günlük yedibuçuk saati geçemeyeceğinden, davacının günde yedibuçuk saati aşan çalışması fazla çalışma olarak değerlendirilmelidir. İşin özelliği gereği ara dinlenmesi iki saat olarak düşüldüğünde, işçinin aylık otuz saat fazla çalışma yaptığı ortaya çıkmaktadır. Mahkemece fazla çalışma ücreti belirtilen şekilde hesaplanmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2012/9926, K. 2012/29723, T. 27.12.2012, www.arakarar.com/karar/yargitay-22-hukuk-dairesi-2012-9926-e-2012-29723-k-0a0a908480de