Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/4089 E. 2024/4336 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2021/527 E., 2021/1156 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi; I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin davacının aracına haksız elkoyma nedeniyle 150.000,00 TL maddi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulü gerektiğine ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, davaya konu (suça konu) 4673626 motor numaralı dozer aracın, davacı tarafından sanık Ziya'ya verildiği, sanığın söz konusu aracı "orman alanlarının işgali, ormandan faydalanma ve orman içine yerleşilmesi" suçlarında kullandığı gerekçesiyle el konulduğu, yapılan yargılama neticesinde sanık konumunda olan Ziya yönünden atılı suçun unsurlarının oluşmadığı ve beraatine karar verildiğinden dozerin davacı ...'e iadesine karar verilmiş ise de, davacının aracını kendisinden habersiz şekilde suçta kullanan kişi veya kişilerden Borçlar Kanunundaki müteselsil sorumluluk kuralları çerçevesinden zararını talep edebileceği gerekçesi ile davacı vekilinin maddi tazminat talebinin yasal koşulları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak; İlk derece mahkemesince davacının aracını kendisinden habersiz şekilde suçta kullanan kişi veya kişilerden Borçlar Kanunundaki müteselsil sorumluluk kuralları çerçevesinden zararını talep edebileceği ve bu nedenle davacı vekilinin maddi tazminat talebinin yasal koşulları oluşmadığı şeklindeki yetersiz gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş ise de; orman muhafaza memurlarınca 15.02.2017 tarihinde muhafaza altına alınarak yediemine teslim edilen daha sonra Denizli 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 16.02.2017 tarihli 2017/888 D. iş sayılı kararıyla el konulmasına karar verilen iyi niyetli 3. kişi konumunda olan davacıya ait dava konusu aracın ceza yargılamasında Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 30.12.2019 tarihli ve 2019/2082 D. İş sayılı kararı ile iadesine karar verilmesi üzerine davacıya 01.02.2020 tarihinde teslim edildiği, davacının aracından 1081 gün mahrum kaldığı, bu nedenle uğradığı kazanç kaybının hesaplanarak maddi tazminata hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz gerekçe ile verilen davanın reddine ilişkin kararın Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.09.2024 tarihinde karar verildi.