Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/5122 E. 2013/28630 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 89/3, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; Sanığın sevk ve idaresindeki araçla, gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu, daimi yol çizgisi ile bölünmüş, iki şeritli, tek yönlü, meskun mahalde bulunan yolun sol şerdinde seyir halindeyken olay mahalli kavşağa geldiğinde, önünde bulunan aracı sollamak için devamlı yol çizgisini ihlal ederek karşı yola geçtiğinde, kavşak başından karşıdan karşıya geçmek isteyen yayaya çarpması sonucu, Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı raporlarına göre, mağdurun yüzünde sabit iz kalacak, hayati tehlike geçirecek ve vücudunda 3. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, sanığın tam kusurlu olduğu anlaşılmakla; 1-İki sınır arasındaki temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, sanığın tam kusurlu olması, yaralanmanın niteliği, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına göre uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında asgari hadden ceza tayini, 2-Meydana gelen yaralanmanın niteliği dikkate alındığında sanığın TCK'nın 89/2-b-d-e maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken, yüzde sabit iz şeklindeki yaralanmanın yanlış yorumlanarak sanık hakkında ayrıca TCK'nın 89/3 maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, Kabule göre de; Sanık hakkında TCK'nın 89/3. maddesi uygulanırken, TCK'nın 89/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezadan ayrıca TCK'nın 89/2. maddesi uyarınca artırım yapılamayacağının gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.