Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2022/14359 E. 2024/1 K. – İzinsiz Kenevir

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/268 E., 2021/66 K. SUÇ : İzinsiz kenevir ekme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının 12.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'a (2313 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.12.2015 tarihli ve 2015/14 Esas, 2015/326 Karar sayılı kararı ile sanığın 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir . 3. Temyiz üzerine; Dairemizin 11.06.2020 tarihli ve 2019/8475 Esas, 2020/2328 Karar sayılı kararı ile "Sanığın bahçesinde dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 143 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olacağı, Dairemizin genel uygulamalarına göre, ticari amaçla ekildiklerine ilişkin başka delil yoksa 20 köke kadar dikili kenevirin kişisel kullanım kapsamında ekildiğinin kabul edilebileceği dikkate alınarak, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması," Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir . 4. Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.08.2020 tarihli ve 2020/140 Esas, 2020/42 Karar sayılı kararı ile atılı suça bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya yetkili ve görevli olduğu belirtilen Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir. 5. Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2021 tarihli ve 2020/268 Esas, 2021/66 Karar sayılı kararı ile sanığın 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 9160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ancak 5237 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir . II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği özetle; beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanığın kendisine ait arazide kenevir ektiği bilgisi üzerine sanığın arazisine gidildiğinde 143 kök ekili kenevirin bulunduğu ve sanığın aşamalardaki savunmalarında da bu kenevirleri geçen yıl kendisinin ektiğini kabul ettiği bu yeni çıkanların ise onların tohumlarından dökülenler olabileceğini belirttiği bu sebeple atılı suçu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2021 tarihli ve 2020/268 Esas, 2021/66 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2024 tarihinde karar verildi.