Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu 1995/536 E. 1996/638 K.

Temyiz İsteminde Bulunan (Davacılar) : l- ... 2- ... 3- ... 4- ... Karşı Taraf (Davalı) : Kültür Bakanlığı İstemin Özeti : .... pafta, ... ada, ... parsel sayılı taşınmazda bulunan sokak kapısı ve bahçe içindeki kuyunun taşınmaz kültür varlığı olarak tesciline ilişkin ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 8.10.1991 gün ve 2010 sayılı kararının iptali istemiyle açılan davada, Zonguldak İdare Mahkemesince verilen ve davanın reddine ilişkin bulunan karar temyiz incelenmesi sonucunda: Danıştay Altıncı Dairesinin 9.11.1994 günlü, E:1994/946. K.1994/4126 sayılı kararı ile bozulmuş ise de: mahkemenin bozmaya uymayarak ilk kararında ısrarı üzerine davacılar bu kez 2.5.1995 günlü E:1995/374 K:1995/494 sayılı ısrar kararını temyiz etmekte ve bozulmasını istemektedirler. Savunmanın Özeti : Temyiz isteminin reddi ile ısrar kararının onanması gerektiği savunulmuştur. Danıştay Tetkik Hakimi Nalan Terzi'nin Düşüncesi : Davacıların temyiz isteminin reddi ile ısrar kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. Danıştay Savcısı Aynur Şahinok'un Düşüncesi : ......pafta, ... ada, ... parsel sayılı taşınmazda bulunan sokak kapısı ve bahçe içindeki kuyunun taşınmaz kültür varlığı olarak tesciline ilişkin 8.10.1991 günlü, 2010 sayılı Koruma Kurulu Kararının iptali istemiyle açılan davayı reddeden 4.11.1993 günlü E:92/176 K:93/860 sayılı kararı temyizen inceleyerek: mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda bahçe giriş kapısının tablalı masif ahşaptan yapıldığı hiçbir özellik içermediği; bahçedeki kuyunun kagir bir yapı elamanı ile korumaya alınan çalışmayan bir tulumbanın var olduğu, bunların eski eser özelliğindeki tescilli bir yapının etki alanı içinde yer alabileceği: tek başına bahçenin tescil edilmesinin mümkün olmadığının belirtildiği; 10 sayılı parselde bulunan yapının etki alanı içinde bulunmayan 12 sayılı parselde ki bahçe kapısı ile tulumbanın eski eser olarak tescilinde hukuka uyarlık olmadığı gerekçesiyle bozan Danıştay 6.Dairesinin 9.11.1994 günlü E:94/946 K:94/4126 sayılı kararına uymayarak davanın reddine ilişkin kararında ısrar eden idare mahkemesinin 2.5.1995 günlü E:95/374 K:95/494 sayılı kararı davacılar tarafından temyiz edilmiş ise de; temyiz dosyasının incelenmesi sonucu tesbit edilen bilgi ve belgeler ile temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar dikkate alındığında ve Danıştay 6.Dairesinin bozma kararında yer alan gerekçe ışığında idare mahkemesinin ısrar kararında isabet bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle Danıştay 6. Dairesinin bozma kararı doğrultusunda davacıların temyiz isteminin kabulü ile Zonguldak İdare Mahkemesinin 2.5.1995 günlü E:95/374 K:95/494 sayılı kararının bozulmasının uygun olacağı düşünülmektedir TÜRK MİLLETİ ADINA Hüküm veren Danıştay İdari Dava Daireleri Genel Kurulunca gereği görüşüldü: ... İli, ... İlçesi. ... pafta, ... ada, ... parsel sayılı taşınmaz da bulunan sokak kapısı ve bahçe içindeki kuyunun, taşınmaz kültür varlığı olarak tesciline ilişkin Küftür Bakanlığı ... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 8.10.1991 günlü ve 2010 sayılı Kararının iptali istemiyle açılan davada, Zonguldak İdare Mahkemesince verilen 4.11.1993 günlü, 1993/860 sayılı, davanın reddine ilişkin karar temyiz incelemesi sonucunda Danıştay Altıncı Dairesinin 9.11.1994 günlü, 1994/4126 sayılı kararı ile bozulmuş ise de: Zonguldak İdare Mahkemesi bozma kararına uymayarak davanın reddine ilişkin ilk kararında ısrar etmiştir. Davacılar bu kez. Zonguldak İdare Mahkemesinin 2.5.1995 günlü, 1995/494 sayılı ısrar kararını temyiz etmekte ve bozulmasını istemektedirler. Zonguldak İdare Mahkemesince; her ne kadar bilirkişi raporunda söz konusu taşınmazların tek başlarına ne bir sanat eseri ne de anıtsal bir yapı olduğu, bu nedenle de tek başlarına tescillerinin bir anlam ifade etmediği belirtilmiş ve Danıştay kararında da kültür varlığı olarak tescilli bulunan 10 sayılı parseldeki yapının etki alanı içinde olmayan taşınmazların tescilinin yerinde olmadığı ifade edilmiş ise de; söz konusu taşınmazların 10 parseldeki konutla birlikte tescil edildiği, 10 sayılı parselde yer alan konut ve çamaşırlıkla 12 parselde yer alan kuyu ve sokak kapısının, bahçe duvarı ile çevrilmiş bir alanda yer alan ve birlikte kullanılan, böylelikle yapıldığı dönemde aynı amaca hizmet eden; sokak kapısının, tescilli konutun içinde yer aldığı bahçeye girmek için kullanılan kuyunun ise söz konusu konutta yaşayanların su ihtiyacım karşılamak için kullanılan yapılar olduklarından, toplam 1629 m2'lik alan içinde yer alan bu yapıların birbirlerinin etki alanı içinde oldukları açık olduğundan, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin kararda ısrar edilmiştir. Temyiz dosyasının incelenmesinden, Danıştay Altıncı Dairesinin 9.11.1994 günlü, E:1994/946, K:1994/4126 sayılı kararında da açıklandığı üzere, bilirkişi raporunda, bahçe giriş kapısının tablalı masif ahşaptan yapıldığı, hiç bir özellik içermediği ve ... yöresinin kırsal alanda bahçe özelliğindeki duvar ve kapı kullanımında olduğu, bahçedeki kuyunun ise kagir bir yapı elemanı ile korunmaya alındığı ve çalışmayan bir tulumbanın varolduğu belirtildikten sonra kuyu ve bahçe kapısı gibi bir kullanımın eski eser özelliğindeki tescilli bir yapının etki alanı içinde yer alabileceği, tek başına bahçenin tescil edilmesinin mümkün olmadığı ifade edilmiş olup; dava konusu 12 sayılı parseldeki taşınmazda yer alan bahçe kapısı ve tulumbanın eski eser özelliği taşımayıp 10 sayılı parselde bulunan ve kültür varlığı olarak tescilli olan yapının etki alanı içinde de bulunmadığından, 12 sayılı parseldeki bahçe kapısı ve tulumbanın eski eser olarak tesciline ilişkin dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığından, mahkemece davanın reddedilmesinde yasal isabet görülmemiştir. Açıklanan nedenlerle, davacıların temyiz isteminin kabulü ile Zonguldak İdare Mahkemesinin 2.5.1995 günlü, E:1995/374, K:1995/494 sayılı ısrar kararının, Danıştay Altıncı Dairesinin bozma kararı doğrultusunda bozulmasına ve dosyanın Zonguldak İdare Mahkemesine gönderilmesine, 20.12.1996 günü oybirliği ile karar verildi.