Bölge Adliye Mahkemesi ·

Bölge Adliye Mahkemesi 2026/1546 E. 2026/1615 K.

Mahkeme
Bölge Adliye Mahkemesi
Esas No
2026/1546
Karar No
2026/1615
Karar Tarihi

T.C. İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

ESAS NO : 2026/1546 KARAR NO : 2026/1615

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : KARŞIYAKA ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ ESAS NO : 2026/395 KARAR NO : 2026/516 DAVA TARİHİ : 02.06.2026 KARAR TARİHİ : 16.07.2026 DAVA : Menfi Tespit (Eser Sözleşmesinden Kaynaklanan) KARAR TARİHİ : 12.11.2026 KARARIN YAZ. TARİH : 12.11.2026

Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 16.07.2026 tarih ve 2026/395 Esas, 2026/516 Karar sayılı kararının istinaf başvurusu yoluyla incelenmesinin davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, dairemize gönderilen dosya incelendi, dosya içeriğine göre incelemenin duruşmasız olarak yapılması uygun görülmekle, gereği konuşulup düşünüldü. İSTEM: Davacı vekili 02.06.2026 tarihli dava dilekçesinde özetle; Müvekkili davacı şirket aleyhine, davalı tarafından Karşıyaka 2. İcra Dairesi'nin 2026/3672 esas sayılı dosyası ile ilamsız icra takibi başlatıldığını, takip dayanağı olarak davacıya gönderilen ödeme emrinde, toplam 209.977,00 TL asıl alacak ile ayrıca 11.977,00 TL işlemiş faiz ve takip tarihinden itibaren işleyecek faiz, icra giderleri ve vekâlet ücreti talep edildiği, ödeme emrinde ayrıca, taraflar arasındaki sözleşme şartlarının yerine getirilmemesinden doğduğu ileri sürülen ve Karşıyaka 8. Noterliği'nin 27/01/2026 tarih, 02646 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile bildirildiği belirtilen 198.000,00 TL tutarında zarar iddiasına da dayanıldığını, davacı şirketin, bu takip nedeniyle borçlu olmadığını; takip konusu alacağın mevcut olmadığını, ayrıca talep edilen faizin ve fer’ilerin de yersiz ve fahiş olduğunu ileri sürdüğünü, davacı şirketin ödeme emrine süresinde itiraz edemediğini, bu nedenle ilamsız takipte klasik itiraz yolunun fiilen kullanılamadığını, ancak davacı şirketin, takip konusu borcun gerçekte mevcut olmadığının tespiti için işbu menfi tespit davasını açtığını, ayrıca icra dosyası kapsamında haciz işlemlerinin yapılmaması ve alacaklının tahsilat sağlamasının önlenmesi için ihtiyati tedbir talep ettiğini, davaya konu takibin, sözleşme ilişkisinin yerine getirilmediği iddiasına ve ihtarnameye dayandırıldığını, ancak davacı şirketin, bu iddiayı kabul etmediğini, davalı ile müvekkili şirket arasında bir sözleşmenin de bulunmadığını, bu nedenle davalı tarafından icra takibine konu edilen alacağın, sabit ve kesin bir alacak olmadığını, takip konusu alacağın varlığı ve miktarının yargılamayı gerektirdiğini, özellikle, talep edilen asıl alacak miktarının dayanağı, işlemiş faiz hesabının başlangıcı ve oranı, sözleşmeden doğduğu ileri sürülen zararın hangi somut eylem veya ihmalden kaynaklandığı, ihtarnamenin içeriği ve hukuki etkisi, varsa taraf edimleri arasındaki denkleştirme ve mahsup ilişkisi hususlarının tartışılması gerektiğini, HMK m. 389 anlamında, mevcut durumda meydana gelebilecek değişme nedeniyle hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşacağı ve gecikme sebebiyle ciddi zarar doğacağı, icra takibinin devamı halinde alacaklı lehine tahsilat yapılması, davacı şirketin dava sonunda haklı çıkması halinde dahi zararın geri alınmasını güçleştireceğini, İİK m. 72 kapsamında, takipten sonra açılan menfi tespit davasında mahkemece uygun görülecek teminat karşılığında, icra dosyasındaki paranın alacaklıya verilmemesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesinin mümkün olacağını, somut olayda tedbir verilmemesi halinde davacı şirketin ticari yaşamının ağır şekilde zarar göreceğini beyanla, davacı şirketin, Karşıyaka 2. İcra Dairesi'nin 2026/3672 esas sayılı takip dosyasında davalıya borçlu olmadığının tespitine, yargılama sonuna kadar davacı şirket aleyhine haciz işlemlerinin yapılmaması ve icra veznesine yatırılacak paranın davalıya ödenmemesi için, uygun görülecek teminat karşılığında ihtiyati tedbir kararı verilmesine, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. CEVAP: Davalı vekili 24.06.2026 tarihli cevap dilekçesinde özetle; Eldeki davanın bir menfi tespit davası niteliğinde olup, ticari dava olarak kabulü halinde arabuluculuk dava şartına tabi olduğunu, ticari davalarda arabuluculuk başvurusu zorunlu olup, işbu dava şartının yerine getirilmemesi halinde davanın reddinin gerektiğini, davacı tarafın, menfi tespit davasını açmadan önce zorunlu arabuluculuk sürecini işletmediğini, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu madde 5/A uyarınca ticari uyuşmazlıklarda konusu bir miktar paranın ödenmesi olan menfi tespit davalarının zorunlu arabuluculuğa tabi olduğunu, arabuluculuk dava şartı yerine getirilmeden açılan davanın esastan incelenmesinin hukuken mümkün olmadığını, ticari bir nitelikte olan eldeki menfi tespit davası için zorunlu arabuluculuğun bir dava şartı olduğunu, işbu dava şartının, diğer tüm dava şartları gibi davanın açıldığı tarihte yerine getirilmiş olması gerektiğini, arabulucuya sonradan başvurulmasının eksikliği gideremeyeceği, sonradan tamamlanamayan bir dava şartı olduğu, dava açıldıktan sonra arabulucuya başvurulmuş olmasının işbu hukuka aykırılığı gidermediği tespitinin yapıldığı, eldeki davanın dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerektiğini, Müvekkilinin, dava konusu bağımsız bölümü 11/08/2025 tarihinde eski maliki olan ....'ten satış yoluyla devraldığını, davacı şirketin müteahhitliğini üstlendiği "...." isimli projenin bulunduğu işbu taşınmazın müvekkilinin mülkiyetine girmeden evvel, arsa sahibi ve Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi ile söz konusu taşınmazdan daire alan diğer maliklerle imzalanan sözleşmelerin bulunduğunu, Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi veya halk arasındaki tabiriyle "Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi"nin, arsa sahibinin arsa paylarının bir kısmını yükleniciye devretmesi karşılığında, yüklenicinin de bu arsa üzerine inşa edeceği binadan belirli bağımsız bölümleri arsa sahibine veya hak sahibi diğer maliklere teslim etmesini içeren ve çift tarafa borç yükleyen bir sözleşme olduğunu, gerek arsa sahibi ile gerekse diğer maliklerle imza edilen adi yazılı ve noter huzurunda yapılan söz konusu sözleşmelerin, davacı şirket uhdesinde bulunmadığını, bahsi geçen projede malik olan başkaca kimselere ait sözleşmeler bulunduğunun bilindiğini, ancak KVKK gereği ilk etapta sunulamadığını, gelinen noktada, müvekkilinin halef haline geldiği sözleşmenin de bir önceki malik (veya ondan da önceki malik) ile imza edildiğinden, söz konusu sözleşme ve belgelerin davacı tarafça sunulması gerektiğini, söz konusu sözleşmelerin celbi halinde açıkça ortaya çıkacağı üzere davacı şirketin, bir tanesi de müvekkiline ait olan bağımsız bölümleri tasdikli projelerine ve teknik şartnameye uygun şekilde inşaat ruhsatının alınmasından itibaren 24 ay içinde alıcılara teslim etme taahhüdünü verdiğini, belirtilen ve alım satım sözleşmelerinde taahhüt edilen 24 aylık sürenin yanı sıra müteahhitin, arsa sahibi ile Alaşehir 3. Noterliği'nin 19/06/2020 tarih 003791 yevmiye numaralı düzenleme şeklinde sözleşme ile başkaca bir tarih taahhüdünde bulunduğunu, davacı tarafın sözleşme tarihi olan 19/06/2020 tarihinden itibaren 3 yıl içinde daireleri teslim edemediğini ve borcunu ifa yükümlülüğünü yerine getirmediğini, arsa sahibi ile akdedilen bu sözleşme ve ilgili maddesinin tüm malikler için geçerli olduğunu, halefiyet ilkesinin yanı sıra, dairelerin tamamlanması ediminin her bir daire için farklı şekilde teşkil etmeyeceğini, Taşınmazın geç teslim edilmesinin doğrudan doğruya kira kaybı zararına yol açtığını ve bu zararın müteahhit tarafından karşılanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu, ancak keşide edilen ihtarname ve devamında başlatılan icra takibi kapsamında talep edilen bedelin taşınmazın geç tesliminden doğan kira kaybı bedeli değil, müvekkilin ikamet maksadıyla edindiği ancak davacı tarafın edimini yerine getirmemesinden kaynaklı olarak başkaca bir taşınmaza ödediği kira bedeli olduğunu, davaya ve takibe konu alacağın, taraflar arasında akdedilen yazılı sözleşmeye ve müvekkilinin fiilen ödediği kira bedellerine dayandığını, ortada yargılamayı gerektiren muğlak bir durum olmadığını; borcun likit ve muaccel olduğunu, davacı/ müteahhitin hem taşınmazı yıllarca teslim etmeyerek müvekkilini mağdur ettiğini hem de bu haksız tedbir kararı ile müvekkilinin alacağına kavuşmasını engellediğini, tedbir kararının borçlunun mal kaçırma ihtimalini ve müvekkilinin mağduriyetini artırdığını, bu sebeple tedbir kararının kaldırılması gerektiğini beyanla, eldeki davanın zorunlu arabuluculuk dava şartı yerine getirilmeksizin açılmasından ötürü usulden reddine, bu talep kabul görmeyecekse davanın esastan reddine, mahkemece verilen ve paranın ödenmesini engelleyen tedbir kararının kaldırılmasına, davacı tarafın haksız, hukuka aykırı ve tahsili geciktirme maksadı güden işbu davayı kötü niyetli olarak ikame etmesi sebebiyle davacı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı taraftan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: İlk derece mahkemesi 16.07.2026 tarih ve 2026/395 Esas, 2026/516 Karar sayılı kararında özetle; "...Yapılan açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde mahkememizde davanın açıldığı tarihin 02/06/2026 tarihi olduğu, yani, 7445 sayılı kanunun 31. Maddesi ile yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 01/09/2023 tarihinden sonra açıldığı, davacı tarafça dava açmadan önce arabuluculuk kanun yoluna başvurulmadığı 25/06/2026 tarihli ara karar ile " ...Arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılamadığına ilişkin son tutanağın aslını veya arabulucu tarafından onaylanmış bir örneğini ya da arabuluculuk başvuru formunun bir örneğini işbu ara kararın tebliğinden itibaren bir haftalık kesin süre içinde mahkememize sunmanız gerektiği, aksi takdirde davanın usulden reddine karar verileceği ihtar olunur." şerhinin davacı vekiline 26/06/2026 tarihinde tebliğe çıkartılmış, davacı vekili tarafından uyap üzerinden 30/06/2026 tarihli dilekçe ekinde 18/06/2026 başvuru tarihli arabuluculuk ilk ve son oturum tutanağı dosyaya sunulmuştur. Oysa dava tarihi 02/06/2026 tarihi olup arabuluculuk yoluna davanın açılmasından sonra başvuruda bulunulmuş olup arabuluculuk dava şartı tamamlanabilir dava şartlarından değildir. Bu açıklamalar ışığında, mahkememize dava açılmadan önce arabuluculuğa başvuru yapılmamış olduğu anlaşıldığından dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddine karar vermek gerekmiştir..." gerekçeleriyle; Davanın 6102 sayılı TTK'nın 5/A-1 ve 6100 sayılı HMK'nın 114/2 ve 115/2 fıkraları uyarınca arabuluculuk dava şartı yokluğundan reddine dair karar verilmiştir. İSTİNAF NEDENLERİ: Davacı vekili 03.09.2026 tarihli istinaf kanun yoluna başvuru dilekçesinde özetle; Hükümden önce kesin süre içinde sunulan arabuluculuk tutanağı gözetilmeksizin usulden ret kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, Müvekkili şirket tarafından menfi tespit davasının 02.06.2026 tarihinde açıldığını; arabuluculuk başvurusunun 18.06.2026 tarihinde yapıldığını ve arabuluculuk son tutanağının 25.06.2026 tarihinde tanzim edildiğini, mahkemece 25.06.2026 tarihli ara kararla arabuluculuk son tutanağının sunulması için bir haftalık kesin süre verildiğini, ara kararın 26.06.2026 tarihinde taraflarına tebliğ edildiğini, bir haftalık kesin sürenin son gününün 03.07.2026 olup arabuluculuk ilk ve son oturum tutanağının 30.06.2026 tarihinde UYAP üzerinden dosyaya sunulduğunu, 30.06.2026 tarihli UYAP kaydı, arabuluculuk ilk ve son oturum tutanağının verilen kesin süre içinde dosyaya ibraz edildiğini açıkça gösterdiğini, buna rağmen mahkemenin, tutanağın dosyaya sunulmasından sonra 16.07.2026 tarihinde hüküm kurarak davanın arabuluculuk dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verildiğini, kararın hüküm fıkrasında: “Davanın 6102 sayılı TTK’nun 5/A-1 ve 6100 sayılı HMK’nun 114/2 ve 115/2 fıkraları uyarınca ARABULUCULUK DAVA ŞARTI YOKLUĞUNDAN REDDİNE,” denildiğini, HMK'nın 115. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün dava şartı noksanlıkları bakımından kesin süre verilmesi; eksikliğin hüküm anına kadar giderilmesi hâlinde ise başlangıçtaki eksiklik nedeniyle usulden ret kararı verilmemesi gerektiğini, somut olayda mahkemenin, eksikliği giderilebilir görerek kesin süre verdiğini; müvekkili şirketin de bu süre içinde arabuluculuk tutanağını dosyaya sunduğunu, hüküm tarihinde giderilmiş bulunan eksikliğin, başlangıçtaki durumu esas alınarak usulden ret nedeni sayılmasının HMK'nın 115/3. maddesi ile bağdaşmadığını, Bu değerlendirmenin, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin E.2022/2757 K.2022/17299 (2022-12-20) kararında ifade edilen: “somut olayda HMK'nin 115/3. maddesi uyarınca dava şartı yokluğundan red kararı verilmesi doğru görülmemiştir” yönündeki ilkeyle de uyumlu olduğunu, anılan kararda, esasa girilmeden arabuluculuk işleminin tamamlanması karşısında usulden ret kararının hukuka uygun olmadığının belirtildiğini, eldeki dosyada da arabuluculuk tutanağının hükümden önce ve mahkemenin verdiği kesin süre içinde dosyaya sunulduğunu, Arabuluculuk kuralına aşırı şekilci anlam yüklenmesinin müvekkilinin mahkemeye erişim hakkını zedelediğini, Mahkemenin bizzat kesin süre vermesine, bu süre içinde arabuluculuk sürecinin tamamlanmasına ve tutanağın UYAP üzerinden dosyaya sunulmasına rağmen usulden ret kararı vermesinin, dava şartına uyuşmazlığın somut özelliklerini dışlayan katı bir anlam yüklediğini, bu yorumun, müvekkili şirketin esasa ilişkin menfi tespit iddiasının incelenmesini engellediğini ve usul kuralını mahkemeye erişim hakkını ölçüsüz biçimde sınırlayan bir sonuca dönüştürdüğünü, Anayasa Mahkemesi B.No 2020/36673 (2024-07-17) kararında: "dava şartı olarak arabuluculuğa başvuru zorunluluğunun gerçekleşmediğine ilişkin mahkeme kararının söz konusu kanun hükmüne olağanın dışında bir anlam vermek suretiyle başvurucunun dava açmasını imkânsız hâle getirdiği ve arabuluculuk şartına ilişkin kurallar bakımından aşırı şekilci bir yaklaşım sergilediği anlaşılmıştır." tespitinin yapıldığını, somut olayda da kesin süre içinde sunulan tutanak dikkate alınmadan kurulan usulden ret hükmünün, müvekkilinin mahkemeye erişimini usulî şekilciliğe feda eden nitelikte olduğunu, Arabuluculuk sürecinin 25.06.2026 tarihinde tamamlandığını, son tutanağın 30.06.2026 tarihinde dosyaya sunulduğunu ve hükmün 16.07.2026 tarihinde verildiğini, bu kronoloji karşısında, arabuluculuk sürecinin tamamlanmış olduğunun tartışmasız biçimde dosya kapsamına girdiğini, mahkemenin bu belgeyi değerlendirmeksizin usulden ret sonucuna ulaşmasının, HMK'nın 115/3. maddeski kapsamında giderilmiş eksikliğin göz ardı edilmesine yol açtığını, Somut menfi tespit uyuşmazlığının niteliği ve taraflar arasındaki bağ gözetildiğinde arabuluculuğun dava şartı kapsamında sayılmaması gerektiğini, Müvekkili şirket ile davalı arasında doğrudan akdi veya halefiyet ilişkisi bulunmadığını, uyuşmazlığın, eser ve kat karşılığı inşaat ilişkisi çerçevesinde daireyi devralan davalıya karşı ileri sürülen menfi tespit isteminden kaynaklandığını, bu niteliği itibarıyla uyuşmazlığın TTK'nın 5/A maddesi kapsamındaki zorunlu arabuluculuk rejimine tabi olup olmadığı, taraflar arasındaki ilişkinin hukuki mahiyeti dikkate alınarak değerlendirilmesi gerektiğini, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin E.2020/2937 K.2021/864 (2021-03-15) kararında: "Gerek HMK 106 ve gerekse İİK 72. maddesinde belirlenen tesbit davaları yukarıda belitildiği gibi ifa hükmü içermeyen olumsuz tesbite yönelik davalardır." denildiğini, müvekkili şirketin talebinin de borçlu olmadığının tespitine yönelmiş olup doğrudan bir ifa hükmü kurulması talebini içermediğini, Ayrıca Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin E.2020/5528 K.2022/137 (2022-01-11) kararında, ticari nitelikteki menfi tespit davalarında arabuluculuğun dava şartı olarak değerlendirilmemesi gerektiği yönünde yaklaşım benimsendiğini, somut uyuşmazlıkta taraflar arasındaki doğrudan akdi ve halefiyet bağının bulunmaması ile menfi tespit isteminin ifa hükmü içermemesi birlikte değerlendirildiğinde, arabuluculuk dava şartının aranmayacağı sonucuna ulaşılması gerektiğini, Usulden ret kararının kaldırılması ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesi gerektiğini, İstinafa konu kararın, dava şartı eksikliğinin hükümden önce giderilmiş olmasına rağmen usulden ret sonucuna ulaştığını, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesince esasa girilmeksizin kararın kaldırılması ve dosyanın yeniden görülmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilmesi, HMK'nın 353. maddesi kapsamında uygun kanun yolu sonucu olduğunu, Müvekkili şirketin istinaf başvurusunun, ilk derece mahkemesinin menfi tespit istemi hakkında esasa ilişkin inceleme yapması amacıyla usulden ret kararının kaldırılmasına yönelik olduğunu, bu sebeple, dosyanın esastan görülmek üzere Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesi gerektiğini belirterek; İstinaf taleplerinin kabulü ile, ilk derece mahkemesinin arabuluculuk dava şartı yokluğundan usulden ret kararının HMK m.353/1-a uyarınca kaldırılmasına, dosyanın davanın esastan görülmeye devamı için yeniden görülmek üzere Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine, yargılama giderlerinin karşı tarafa yükletilmesine, vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen hususlarda karar verilmesi istemiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur. DELİLLER, DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE: İstinaf kanun yolu başvurusuna konu edilen karar hakkında; HMK.nın 355. maddesindeki düzenleme uyarınca, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenler ve kamu düzenine ilişkin aykırılık bulunup bulunmadığı yönü gözetilerek yapılan inceleme sonucunda, Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece davanın ara buluculuk dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiş olup, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. 6102 sayılı TTK'nın 5. maddesinden sonra gelmek üzere 7155 sayılı Yasanın 20. maddesiyle eklenen ve 01.01.2019 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 5/A maddesinin değişik 05.04.2023 tarihli 7445 sayılı Yasanın 31. maddesi uyarınca, ticari davalardan konusu bir miktar para olan alacak, tazminat, itirazın iptali, menfi tespit ve istirdat davalarında dava açılmadan önce arabulucuya başvurulmuş olması, dava şartıdır. Dava 02.06.2026 tarihinde açıldığından, uyuşmazlık konusu olaya 7445 sayılı Yasanın 31. maddesi ile yapılan değişiklik hükmü uygulanacaktır. 6325 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun 18/A maddesinin 2. fıkrasında "Davacı, arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılamadığına ilişkin son tutanağın aslını veya arabulucu tarafından onaylanmış bir örneğini dava dilekçesine eklemek zorundadır. Bu zorunluluğa uyulmaması hâlinde mahkemece davacıya, son tutanağın bir haftalık kesin süre içinde mahkemeye sunulması gerektiği, aksi takdirde davanın usulden reddedileceği ihtarını içeren davetiye gönderilir. İhtarın gereği yerine getirilmez ise dava dilekçesi karşı tarafa tebliğe çıkarılmaksızın davanın usulden reddine karar verilir. Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın dava şartı yokluğu sebebiyle davanın usulden reddine karar verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Somut olayda, davacı tarafça, eldeki menfi tespit davası açılırken arabuluculuk tutanağı sunulmamıştır. Bunun üzerine mahkemece verilen 25.06.2026 tarihli ara karar ile davacı vekiline; Ara buluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılamadığını ilişkin son tutanağın aslını veya arabulucu tarafından onaylanmış bir örneğini ya da arabuluculuk başvuru formunun bir örneğini sunmak üzere süre verilmiştir. Davacı vekilinin 30.06.2026 tarihli dilekçesi ekinde "Ticari uyuşmazlıklarda dava şartı arabuluculuk ilk ve son oturum tutanağı" ibraz edilmiş ise de; tutanağa göre arabuluculuk sürecinin 18.06.2026 tarihinde başlatıldığı, ilk oturum açılış tarihinin 25.06.2026 olduğu görülmektedir. 6100 sayılı HMK'nın 115/1. maddesinde dava şartlarının mevcut olup olmadığı hususunun yargılamanın her aşamasında mahkemece kendiliğinden araştırılması gerektiğinin belirtildiği, anılan Kanun'un 114. maddesinin 1. fıkrasında dava şartlarının sayıldığı ve aynı Yasa maddesinin 2. fıkrasında ise diğer kanunlarda yer alan dava şartlarına ilişkin hükümlerin saklı olduğunun belirtildiği, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 5/A. maddesi ile getirilen düzenlemede ise, konusu bir miktar paranın ödenmesi olan alacak, tazminat, itirazın iptali, menfi tespit ve istirdat davalarında dava açılmadan önce arabulucuya başvurulumasının bir dava şartı olarak kabul edildiği, 6235 sayılı Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu'nun 18/A maddesine göre, ilgili kanunlarda arabulucuya başvurulmuş olmasının dava şartı olarak kabul edilmiş olması durumunda, davacının arabuluculuk faaliyeti sonunda anlaşmaya varılmadığına ilişkin son tutanağın aslını veya arabulucu tarafından onaylanmış bir örneğini dava dilekçesine eklemek zorunda olduğu, bu zorunluluğa uyulmaması halinde, mahkemece davacıya son tutanağın bir haftalık kesin süre içinde mahkemeye sunması aksi takdirde davanın usulden reddedileceği ihtarın gereği yerine getirilmez ise dava dilekçesi karşı tarafa tebliğe çıkarılmaksızın mahkemece davanın usulden reddine karar verilmesi, ayrıca arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması halinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerektiğinin hüküm altına alındığı, bu durumda; dava açılmadan önce arabulucuya hiç başvurulmamış olmasının dava şartı yokluğu sebebiyle davanın reddini gerektiren bir husus olduğu bununla birlikte, arabulucuya başvurulmuş olmakla birlikte anlaşmaya varılamadığına ilişkin son tutanağın aslının veya arabulucu tarafından onaylanmış bir örneğinin mahkemece verilen kesin süre içerisinde sunulmamış olmasının ise davanın usulden reddi yaptırımına bağlandığı anlaşılmaktadır (Bkz. Yargıtay 6.Hukuk Dairesi'nin 2025/979 Esas, 2025/1846 Karar sayılı ilamı, Yargıtay 6.Hukuk Dairesi'nin 2025/1956 Esas, 2025/2914 Karar sayılı ilamı). Eldeki davada, davacı tarafça, dava tarihi olan 02.06.2026 tarihinden sonra arabulucuya başvurulduğu ve son tutanağın bir örneğinin de davacı vekilinin 30.06.2026 havale tarihli dilekçesi ekinde dosyaya sunulduğu, bu durumun anılan maddede aranan dava şartı yokluğunu ortadan kaldırmayacağı anlaşılmakla, davanın ara buluculuk dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön görülmemiştir. Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya içeriğine göre; ilk derece mahkemesince taraflarca gösterilen delillerin toplanmasında, değerlendirilmesinde esas ve usul bakımından hukuka aykırılık bulunmadığı ve davacı vekilinin tüm istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden 6100 Sayılı HMK'nun 353/1. fıkrası (b-1) bendi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki hüküm kurulmuştur. HÜKÜM: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 1-Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 16.07.2026 tarih ve 2026/395 Esas, 2026/516 Karar sayılı kararı, usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davacı vekilinin bu karara karşı yapmış olduğu istinaf kanun yoluna başvurusunun, 6100 sayılı HMK'nın 353/(1)-b-1. maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE, 2-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş olması nedeniyle, alınması gerekli 732,00 TL istinaf karar ve ilam harcı peşin olarak yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 3-Davacı tarafından yatırılan 2.002,00 TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı ile istinaf kanun yolu giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 4-Kararın, ilk derece mahkemesince taraflara tebliğine, Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, HMK'nın 362/(1)-a maddesi uyarınca dava değeri itibarıyla kesin olmak üzere 12.11.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Bölge Adliye Mahkemesi, E. 2026/1546, K. 2026/1615, T. 16.07.2026, www.arakarar.com/karar/bam-karar-2026-1546-e-2026-1615-k-65fa73df9e60