Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/9657 E. 2024/4532 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI: 2014/486 E., 2015/433 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR 1. Sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-c,2. maddeleri uyarınca kamu davası açıldığı, Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin eylemin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturma ihtimalinin bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği anlaşılmıştır.

2. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2014/486 Esas, 2015/433 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın eyleminin sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek katılanların şikayetten vazgeçmesi nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73/4. maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği Sanığın eyleminin sarkıntılık düzeyini aştığı kabul edilerek çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerekirken mağdurenin şikayetinden vazgeçtiğinden bahisle sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan davanın düşmesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE Sanığın cinsel amaçla mağdurenin saçlarına dokunup yanağından öpmesi şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı 5237 sayılı Kanun'un 103/1-c.2 maddesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturması ve anılan maddenin son cümlesinde failin suça sürüklenen çocuk olması halinde şikayet üzerine takibat yapılacağının kabul edilmesi karşısında, erişkin olan sanığın bu suçtan mahkumiyetine hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile şikayetten vazgeçme nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2015 tarihli ve 2014/486 Esas, 2015/433 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2024 tarihinde karar verildi.