Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/9443 E. 2023/5163 K. – Çocuğun Cinsel

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜM : Beraat Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/82 Esas, 2015/48 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel isitsmarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Katılanlar ve tanık anlatımları ile sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, kararın bozulması talebine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından sanığın olay tarihinde serada çalışan küçük mağdureye bademciklerine bakma bahanesiyle vücudunun cinsel uzuvlarına dokunmak suretiyle cinsel istismar, olay anında küçük mağdureye yaklaştığını görmesi sebebiyle sanığı uyaran katılan ...'a yönelik de göğüslerine dokunmak ve çeşitli cinsel hareketlerde bulunmak suretiyle cinsel saldırı suçlarından kamu davası açılmış ise de katılan mağdurenin soruşturma ve kovuşturma safahatında birbirinden tutarsız, çelişkili beyanlarda bulunması, olay anında katılan mağdureye yönelik eylemi engellemek isterken cinsel saldırıya maruz kaldığı iddia edilen katılan ...'ın beyanları ile de örtüşmemesi, katılan ...'ın beyanlarında benzer hareketleri daha önce de yaptığı için sanığı uyardığı ve engellediği yönünde beyanı bulunsa da bu beyanların tam olarak diğer katılan mağdure tarafından doğrulanmaması, katılan ...'ın Akdeniz Üniversitesi Hastanesinden alınan 27.01.2014 tarihli raporunda olumlu ve olumsuz yönde kolayca yönlendirilebilen, kavrama kapasitesi kısıtlı, işlenen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği kısmi olarak azalmış bir şahıs olarak tarif edilmesi, bu bağlamda dosya içerisinde mevcut raporlardan anlaşılacağı üzere sara hastalığının da mevcudiyeti karşısında ...'ın beyanlarına itibar edilmesinin mümkün olmaması, olay anında yaklaşık 50 metre mesafede diğer serada çalışan sanığın eşi Ümmügülsüm'ün dosyaya yansıyan ve aşamalı olarak birbiriyle tutarlı olan katılan ...'ın sara hastalığı sebebiyle bayıldığını, bundan önce kocasının küfürlü konuşmalar sebebiyle katılan ... ile tartıştığı esnada olayı ayırdığını ve bayılma sonrası ambulansa bizzat haber verdiğini söyleyen ve birebir görgüye dayalı bilgi sahibi tek tanık olması sebebiyle beyanlarına itibar edilen Ümmügülsüm'ün beyanları karşısında sanığın cezalandırılmasını sağlayacak, kesin, objektif, yeterli delil elde edilemediği, bu sebeple üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı kanaatine varılan Mahkemece sanığın beraatine yönelik hüküm kurulmuştur. IV. GEREKÇE Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de öğreti ve uygulamada; "Suçsuzluk" ya da "Masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan, Latincede; "İn dubio pro reo" olarak ifade edilen "Şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak bir kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olay ve iddialar sanık aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve bu ispat, hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir. Bu açıklamalar doğrultusunda tüm dosya içeriği nazara alındığında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmamış, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2015 tarihli ve 2014/82 Esas, 2015/48 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2023 tarihinde karar verildi.