Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/6305 E. 2024/3676 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2011/210 E., 2015/17 K. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR Sanıklar Murat ve Suphi hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, fuhuş ve tehdit suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile beşinci fıkrası, 227 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, sanık ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına yardım, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarını işlediği iddiası aynı Kanunun 103 üncü maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) benteri ile beşinci fıkrası, 227 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2015 tarihli ve 2011/210 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanıkların müsnet suçlardan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Süre tutum dilekçesi ile usul ve kanuna aykırı kararın bozulması talebine ilişkindir. III. GEREKÇE Katılan mağdure ile katılanlar Muzaffer ve Seyran'ın aşamalardaki çelişkili beyanları, aldırılan rapor içerikleri, sanıkların aşamalardaki savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2015 tarihli ve 2011/210 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden anılan temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2024 tarihinde karar verildi.