Yargıtay · 9. Ceza Dairesi

Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/18907 E. 2023/6148 K. – Çocuk Düşürtme

Konu: Çocuk Düşürtme

Mahkeme
Yargıtay
Daire
9. Ceza Dairesi
Esas No
2021/18907
Karar No
2023/6148
Karar Tarihi
Konu
Çocuk Düşürtme

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/256 E., 2015/667 K. SUÇ : Çocuk düşürtme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli 2014/256 Esas, 2015/667 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerine atılı çocuk düşürtme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 99 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve birinci cümlesi gereğince cezalandırılmasına, 53 üncü maddesi gereğince hakkında hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. 2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 22.12.2020 tarih ve 14-2017/18087 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize gönderilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın Temyiz İstemi Sanık yargılamadan haberdar edilmediğini, savunma hakkının kısıtlandığını, dosyada somut delil bulunmadığını, suçu işlemediğinin sabit olduğunu ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur. III. GEREKÇE Sanığın işlediği kabul edilen çocuk düşürtme suçunun 5237 sayılı Kanun'un 99 uncu maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenip öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendinde belirtilen 8 yıllık olağan dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve 30.09.2015 tarihli mahkûmiyet hükmü ile inceleme tarihi arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2015 tarihli ve 2014/256 Esas, 2015/667 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, açıklanan gerekçeye göre Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.

Atıf: Yargıtay 9. Ceza Dairesi, E. 2021/18907, K. 2023/6148, T. 10.10.2023, www.arakarar.com/karar/yargitay-9-ceza-dairesi-2021-18907-e-2023-6148-k-c3d663f265a0