Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/15314 E. 2023/644 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2016 tarihli, 2015/614 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi; sanığın eyleminin dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre cinsel taciz suçunu oluşturduğu ve mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiği halde beraat kararı verilmesine yöneliktir. III. OLAY VE OLGULAR Savunma, soruşturma aşamasındaki evraklar ve beyanlar ile tüm dosya kapsamına göre; sanığın suç tarih aralığında kullandığı . ... (..) (..) numaralı telefondan şikayetçinin kullandığı . ... (..) (..) numaralı telefonuna aramalar yaparak yaptığı aramalarda "Ben seni seviyorum, senden hoşlanıyorum, seni sevdim" şeklinde sözler söylediği, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığından (TİB) getirtilen konuşma dökümlerinde suç tarih aralığında sanığa ait telefondan şikayetçiye ait telefona otuz kez aramalar yapıldığından bahisle açılan kamu davasında; sanık hakkında her ne kadar cinsel taciz suçundan bahisle kamu davası açılmış ise de sanığın savunmasının aksine sanık adına olan telefonun bizzat sanık tarafından kullanıldığı, mesajların sanık tarafından yazıldığı, konuşmaların sanık tarafından yapıldığına dair tahmine dayalı iddia dışında kesin, net ve şüpheden uzak yeterli delil bulunmadığı ve ceza hukukun genel prensibi olan şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiği, bu itibarla sanığın delil yetersizliği nedeniyle isnat edilen suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE 1. Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi yerinde görülmemiştir. 2. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, atılı suçu işlediğine dair mahkumiyete yeter, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi nedeniyle beraat hükmü kurulurken uygulama maddesi gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2016 tarihli, 2015/614 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hükümde yer alan "BERAATİNE..." ibaresinin çıkarılarak yerine "...5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca BERAATİNE..." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.02.2023 tarihinde karar verildi.