Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2023/19877 E. 2024/11741 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/326 E., 2022/489 K. SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na aykırılık KARAR : Mahkûmiyet KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na (1632 sayılı Kanun) muhalefet suçundan (firar) sanık hakkında açılan davanın, aynı fiilinden verilmiş kesin hüküm nedeniyle; Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2022 tarihli ve 2022/326 Esas, 2022/489 Karar sayılı kararıyla reddine ilişkin hükmün kanun yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.10.2023 tarihli ve 94660652-105-10-5923-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.11.2023 tarihli ve KYB - 2023/108497 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.11.2023 tarihli ve KYB - 2023/108497 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Her ne kadar sanığın 27/07/2020 tarihinde firar ettiğinden bahisle, hakkında Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/356 esas sayılı dosyası ile açılan kamu davasında Erdek Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/299 esas, 2019/371 sayılı kararında 02/01/2014 tarihinde gerçekleştirdiği firar eylemi nedeniyle suçun temadisinin kesilmediği halde mahkumiyetine karar verildiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, Erdek Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/219 esas sayılı dosyasında 06/04/2018 tarihli ve 2018/299 sayılı yakalama emri çıkarıldığı ve sanığın 28/05/2019 tarihinde yakalanarak aynı tarihte Gaziosmanpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/258 değişik iş sayılı kararı ile savunmasının alınıp serbest bırakılmasına karar verildiği, Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 01/07/2019 tarihli ve 2019/1501 esas, 2019/10303 karar sayılı ilâmında yer alan "...Askerî Yargıtay’ın yerleşik içtihatları ile de ortaya konulduğu üzere, firar ve izin tecavüzü gibi süreklilik gösteren (mütemadi) suçlarda, failin yakalanması, birliğine dönmesi veya bu amaçla resmî mercilere müracaat etmesi hâllerinde suç tamamlanmakta, bundan sonraki kaçma eylemleri ayrı bir suçu oluşturmaktadır. Ancak, katılma veya resmî mercilere müracaat hâllerinde suçun tamamlandığının kabulü için, failin eylemini sonlandırmak iradesiyle hareket etmiş olması gerekmekte, bir başka vesileyle bu eylemlerin yapılmış olmasının, devam etmekte olan suçu sonlandırmayacağı kabul edilmektedir" şeklindeki açıklamalar karşısında, firar ve izin tecavüzü suçlarının temadi eden suçlardan olduğu ve failin kendiliğinden birliğine dönmesiyle (iradi olarak) veya yetkili makamlarca yakalanmasıyla (irade dışı) ya da bulunduğu yerdeki bir askerî makama veya resmi bir kuruluşa birliğine dönmek maksadıyla dehalet etmesiyle (iradi olarak) temadinin son bulacağı, 28/05/2019 tarihinde yakalanarak ifadesinin alınmasıyla temadinin sona erdiği ve suçun tamamlandığı, Somut olayda, yukarıda açıklandığı şekilde temadinin kesildiği anlaşılmakla, sanığın 27/07/2020 tarihli firar eylemi nedeniyle yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talepler yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2022 tarihli ve 2022/326 Esas, 2022/489 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.12.2024 tarihinde karar verildi.