Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2023/16513 E. 2024/12131 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/392 E., 2022/3772 K. SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu' na muhalefet HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî iade, kısmî bozma Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen beraat kararının istinaf edilmeden kesinleştiği ve Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ... hakkında verilmiş bir hüküm bulunmadığı anlaşılmakla, ... hakkında temyize konu bir hüküm bulunmaması nedeniyle katılan vekilinin ... ile ilgili temyiz istemi inceleme dışı bırakılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık ... hakkında verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanıkların savunmaları çelişkili olup gerekçe ile bağdaşmadığı, gerçekleştirilen delil tespitinde lisanssız yazılım kullanıldığının somut deliller ile sabit olduğu, sanıkların soyut savunmalarının cezalandırılmalarına engel olmadığı, bir tacirin iş yerine ait bütün faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmek zorunda olduğu gözetilerek sanıklar ... ve ... hakkında kurulan beraat hükümlerinin bozulması talebine ilişkindir. Sanık müdafiin temyiz sebepleri; beraat eden sanık ... yararına karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. II. GEREKÇE Katılan ... isimli firmaya ait bilgisayar programının lisansız şekilde kullanıldığı yönünde katılan firma vekilinin şikâyeti üzerine, temyiz dışı sanık ...'ya ait iş yerinde bulunan 1 adet bilgisayarda .... isimli yazılımın lisanssız olarak kurulu bulunduğu tespit edilmiş ve tespit tutanağında, ....'ın, anılan tespiti yapılan bilgisayarın kendisine ait olduğunu ve firma ile bir ilgisinin bulunmadığını beyan ettiği belirtilmiştir. Sanık ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 71/1.maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır. Sanık savunmasında, dava konusu programın bulunduğu laptopun şahsi bilgisayarı olduğunu, 2018 yılı Ağustos ayında şirkette bulunan hisselerini devrederek şirketten ayrıldığını ve o tarihten itibaren başka firmada çalışmaya başladığını, olay günü de finans konularıyla ilgili bir sıkıntı çıkması üzerine çağrıldığını beyan etmiştir. İlk Derece Mahkemesi tarafından, sanık ...'nın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğundan bahisle 5846 sayılı Kanun'un 71/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiin istinaf başvurusu üzerine duruşma açılarak yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, sanık ...'ya ait laptopa yüklenmiş olan suça konu yazılımın, temyiz dışı sanık ...'nın yetkilisi olduğu iş yerinde kullanıldığının ispatlanamadığı Mahkemenin de kabulünde olup, yazılımın sanık ... tarafından alındığına veya kişisel kullanım amacı dışında bulundurulduğuna dair savunmasının aksine cezalandırılmasına yeterli kesin, inandırıcı ve hukuka uygun delil elde edilemediği kabul edilmek suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verildiği anlaşılmıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararı yerinde görülmüş, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Sanık ... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekâlet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş, söz konusu hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin ve sanık müdafiin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 19.10.2022 tarihli ve 2021/392 Esas 2022/3772 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasına "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca Yerel mahkemedeki yargılama yönünden 5.900,00 TL vekâlet ücretinin Hazineden alınarak sanığa verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2024 tarihinde karar verildi.