Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2008/14760 E. 2012/6548 K. – Zimmet

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Zimmet HÜKÜM : Mahkümiyet, beraet Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi; Ceza Genel Kurulu'nun 12/02/2008 günlü 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı Kararı gereğince sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiilerin koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme taleplerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, katılan vekilinin başvurusunun, haklarında beraet hükümleri kurulan sanıklara yönelik olması nedeniyle temyiz itirazlarının bunlarla sınırlı olarak incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Sanıkların lehlerine olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCK'nın 212. maddesindeki “sahte resmi veya özel belgenin bir başka suçun işlenmesi sırasında kullanılması halinde, hem sahtecilik hem de ilgili suçtan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmolunur” şeklindeki düzenleme uyarınca sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nin onay verme, komisyona havale, malzeme istek fişi, onay teklifi, muayene tesellüm raporu, ambar giriş-çıkış fişleri düzenlemek suretiyle alınmış gibi gösterilen 59381 ton malzemenin karşılığı olan toplam 142.822.014.000 TL'yi mal edinmeleri şeklinde gerçekleştirdikleri kabul edilen eylemlerinde sahtecilik suçunun unsurlarının bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışılması ve sahteciliğin varlığının kabulü halinde bu suçtan da mahkümiyet hükmü kurularak, buna göre lehe yasanın belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi, Haklarında mahkümiyet hükmü kurulan sanıkların işledikleri zimmet eylemlerinin sayısının çok olması nedeniyle haklarında teşdiden ceza tayin edilmesi ve cezaların eylem sayısı ile zimmete geçirilen miktar gözetilerek TCK'nın 3 ve 61. maddeleri gereğince bireyselleştirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'nin 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında zimmet suçunu diğer sanıklarla birlikte doğrudan işledikleri gözetilmeden yazılı şekilde yardım eden olarak kabulüyle haklarında TCK'nın 39/1. maddesinin tatbikiyle indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle zimmet suçunu işlediği kabul edilen tüm sanıklar haklarında 53/5. maddesi uyarınca “cezanın infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar “53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanmasına” karar verilmesi yerine, öngörülen yasaklamanın suç sırasındaki görevleriyle sınırlı tutularak yazılı şekilde cezanın infazından sonra işlemek üzere sadece “kamu görevinden yasaklanmalarına” karar verilmesi, 5320 sayılı Yasanın 11/05/2005 tarihli 5347 sayılı Kanunla eklenen geçici 1. maddesinin “bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce ceza mahkemelerinde açılmış bulunan davalardaki şahsi hak talepleri görevsizlik kararı verilmeyerek bu mahkemelerce sonuçlandırılır” hükmü nazara alınarak iddianame ve şahsi hak talep tarihleri gözetilerek katılan vekilinin tazminat istemi konusunda bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından, Sanıklar ..., ..., ..., ...'a TCK'nın 247/1-2, 43. maddeleri gereğince hükmolunan cezanın 8 yıl 16 ay 15 gün yerine 9 yıl 4 ay 15 gün ve sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ye TCK'nın 247/1-2, 39/1, 43. maddeleri uyarınca verilen cezanın 3 yıl 20 ay 7 gün yerine 4 yıl 8 ay 7 gün olarak belirlenmesi, TCK'nın 62. maddesi uygulandıktan sonra tayin olunan cezaların doğru olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle zimmet suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., , ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ve ... haklarında verilen beraet hükümlerinin ONANMASINA, Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında zimmet suçundan kurulan mahkümiyet hükümlerinin incelenmesinde ise; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 16/12/2008 gün ve 2008/146-235 sayılı Kararına göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda suçun maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceği gözetilmeden kazanç müsaderesine hükmedilmesi ile 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesine göre tayin olunan hak yoksunluğunun kendi altsoyları yönünden koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması, Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki "Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nin 142,822.- YTL haksız kazanç sağladıkları anlaşılmakla bu bedelin karşılığını oluşturan mal varlıklarının 5237 S. TCK 55/2 maddesi gereğince müsaderesine," ibaresinin çıkartılması ve hüküm fıkrasında yer alan hak yoksunluklarına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nin 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklarından 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına" şeklinde değiştirilmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.