Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2023/7545 E. 2025/5469 K. – Görevi Yaptırmama

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/1109 E., 2022/2084 K. SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmü Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak 265/4. maddesi uygulamak suretiyle mahkumiyet kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi, olay günü alkol kullanması sebebiyle yaşananları hatırlamadığına, alkolün kendisini kötü etkilediğine ve üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğine yöneliktir. III. GEREKÇE 5237 sayılı Kanun'un 34/2. maddesinde düzenlenen "İradi olarak alınan alkol veya uyuşturucu madde etkisinde suç işleyen kişi hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" şeklindeki hüküm dikkate alındığında sanığın ceza sorumluluğunun ortadan kalkmadığı veya azalmadığı anlaşılmış; ayrıca mağdur ve tanık beyanları doğrultusunda sanığın atılı suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmış, Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, adli sicil kaydında başkaca ikinci kez tekerrüre esas sabıkası bulunan ve ikinci kez tekerrüre esas alınan ilamın 5271 sayılı Kanun'un 308/A maddesi uyarınca Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının itirazı neticesinde kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi ve bu ret kararının 16.11.2020 tarihinde kesinleşmesi karşısında, anılan ilamın ikinci kez tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması ve yerine "Sanığın sabıkasında görünen Kozaklı Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25.02.2020 tarihli ve 2018/63 Esas 2020/60 Karar sayılı ilamı ile 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, verilen cezanın 21.12.2020 tarihinde kesinleştiği, sanığın tekerrür denetim süresi içerisinde davaya konu suçu işlediği ve bu ilamda da tekerrür hükümlerinin uygulandığı anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 58/6-7 maddeleri gereğince hapis cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresi eklenmek suretiyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Midyat 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,24.03.2025 tarihinde karar verildi.