Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2020/1769 E. 2024/1547 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/835 E., 2016/201 K. SUÇLAR : Hakaret, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme, tehdit. HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama Hakaret, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme ve tehdit suçlarından sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü: Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11-49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararı ile 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, aleyhine temyiz yoluna başvurulabilecek nitelikteki kararın, içeriği hakkında bilgi sahibi olma ve müdafiinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması hâlinde eski hâle getirme imkânı olan sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi ve 5271 sayılı CMK'nın 35. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebliğ edilmesi gerekirken, temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, kamu davasının asli bir süjesi ve tarafı, diğer bir anlatımla cezanın sorumlusu olan ve yokluğunda kurulan hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan sanığa tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat mazbatasına rastlanılmadığı, söz konusu eksikliğin giderilmesi amacıyla inceleme konusu gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmiş olması durumunda buna ilişkin tebligat parçasının dosyasına eklenmesi, aksi hâlde gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde sanığa tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.04.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi. Karşı Oy: İzmir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/835 Esas – 2016/201 Karar sayılı dosyasının Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde kararın katılan vekili tarafından temyiz edildiği, son duruşmada kararın sanık müdafiinin yüzüne karşı verildiği ve sanık müdafii tarafından herhangi bir temyiz başvurusu yapılmadığı, Dairemizin sayın çoğunluğu tarafından gerekçeli kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2023/277 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere sanığa tebliğ edilip edilmediği konusunun araştırılarak tebliğ edilmemiş olması halinde gerekçeli kararın sanığa tebliğ ve temyiz dilekçesi vermesi halinde dava dosyasına eklenmesi ve yeniden ek tebliğname düzenlenmesi gerektiğinden bahisle tevdi kararı verilmiştir. Sayın çoğunluğun bu görüşüne katılmıyoruz. Şöyleki: İster zorunlu veya ihtiyari müdafiilik olarak anılan bir görevlendirme yoluyla oluşan isterse hukuki yardımından yararlanmak için kendi müdafiini seçerek vekil tayin eden kişi, dosyasına ilişkin tefhim veya tebligatın müdafiine yapılacağını ve kanun yollarına başvurmak da dahil tüm işlemleri kendisi adına müdafii tarafından gerçekleştirileceğini bilmektedir. Kanun yolu başvurusu yönüyle o davada müdafiin sanığın temsilcisi olup olmadığına bakmak gerekmektedir. Bu itibarla sadece müdafiiye yapılan bildirim yeterlidir. Sanık özellikle vekilini iradi olarak seçtiğinde müdafiine yapılan tebligat sanık açısından hukuki sonuç doğuracaktır, zorunlu müdafiiye yapılan tefhim ve tebliğ aynen vekaletnameli müdafii’e yapıldığındaki gibi hukuksal sonuç doğurur. Bunun ön koşulu kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmiş olmasıdır. 7201 sayılı Tebligat Kanunu 11. maddesinde vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır denilmektedir. CMK'nın 35/2. maddesinde de hükmün ilgililere tebliğinin gerekli olduğu belirtilmektedir. Kaldı ki bu kapsamda Ceza Muhakemesinde aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek kararların yalnızca sanığa değil hazır olmayan ilgilisine de bildirilmesi gerekir. Bu husus müdafii bulunan sanık hakkında verilen kanun yoluna başvurulması mümkün bir hükme karşı kanun yoluna başvuru hakkının kullanılabilmesinin ön koşulu olmayıp bu maddeye göre yapılacak tebliğde temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Bu sebeple CMK'nın 35 maddeyle birlikte Tebligat Kanununun 11. maddesi de amir ve emredici konumunu sürdürmektedir. CMK'nın 35 maddesi bu anlamda bir istisna olmayıp temyiz hakkıyla ilgili sürece bir etkisi yoktur. Bu itibarla müdafii yanında sanığa yapılacak tebligat temyiz süresini yeniden başlatmayıp kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafiinin kusurlu davranışı nedeniyle kanun yolu başvuru süresini geçirmesi halinde eski hale getirme koşullarının bulunması durumunda eski hale getirme talebinde bulunabilme imkanı vermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2008/56, 2009/275, 2011/172, 2012/32, 2021/421, 2021/337 sayılı kararlarında da aynı şekilde müdafiinin yanında sanığa yapılan tebligatın temyiz süresini yeniden başlatmayacağı şeklinde kararları mevcuttur. CMK'nın 35/2. madde de belirtilen ilgilisine tebliğ olunur ibaresi tek başına Tebligat Kanunu 11. maddeden bağımsız olarak ele alındığı taktirde yine aynı CMK’nın 262. maddesinde belirtilen sanığın eşine de tebligat yapılması gerektiği gibi bir sonuca ulaşılır. Çünkü; sanığın eşinin de sanığa açık olan kanun yoluna başvuru hakkı vardır. Tüm bu gerekçeler ışığında müdafiilik görevini yerine getirmeyen avukatlar ile yargılamayı takip etmeyen sanıklar lehine bir durum yaratılarak yargısal sürecin uzamasına sebebiyet verileceği ve uzun yıllardır ilk derece mahkemelerinden verilen ve kesinleşmiş olan hükümlerle ilgili yeniden kanun yoluna başvuru hakkı verilmesi hukuki istikrarı da olumsuz etkileyeceği açıktır. Tüm bu gerekçeler ışığında sayın çoğunluğun sanığa tebligat yapılması yönündeki tevdii kararına katılmıyoruz.