Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2016/8838 E. 2016/7453 K.

MAHKEMESİ : ... .. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ TARİHİ : 23/03/2016 NUMARASI : 2015/248-2016/195 Taraflar arasında görülen davada ... .. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/03/2016 tarih ve 2015/248-2016/195 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili; müvekkili şirket ile davalı şirket arasında 30.12.2002 tarihli tek satıcılık sözleşmesi imzalandığını ve müvekkilinin davalı şirketin ürettiği "... Tuzları" ürününün Türkiye’deki tek satıcısı olduğunu, tek satıcılık sözleşmesinin 31.12.2014 tarihinde sonlandırıldığını, müvekkili şirketin söz konusu tek satıcılık sözleşmesinin sona ermesi ile birlikte kendisi tarafından kazandırılan müşterilerle yapacağı işleri ve bu işlerden elde edeceği kazancını kaybettiğini, bu durumda 6102 sayılı TTK’nın 122. maddesinde açıklanan şartların gerçekleşmesi halinde tek satıcının davalıdan son beş yıllık faaliyet sonuçlarının ortalamasını aşmamak kaydıyla uygun bir tazminat isteyebileceğini ileri sürerek müvekkili şirket tarafından hesaplanan denkleştirme bedeli olarak 856.562,11 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili; taraflar arasındaki sözleşmede 6100 sayılı HMK’nın 17. maddesi uyarınca geçerli bir yetki anlaşması mevcut olduğunu ve 5718 sayılı MÖHUK’nın 47. maddesi uyarınca münhasır yetkili mahkemenin ... – Almanya Mahkemeleri olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki uyuşmazlığa tek satıcılık sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiği, bu bağlamda sözleşmede yetkili mahkemenin Almanya’nın ... Mahkemeleri olduğunun kararlaştırıldığı, her iki tarafında ticari şirket olması sebebi ile taraflar arasında akdedilen sözleşmedeki yetki şartının MÖHUK’un 47. maddesi ve HMK’nın 17. maddeleri uyarınca geçerli olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine ve davanın reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere ve dava tarihi itibariyle 6100 sayılı HMK'nın tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanacak olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.