Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/25449 E. 2025/3197 K. – Dolandırıcılık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2018/72 E., 2019/242 K. SUÇ : Dolandırıcılık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinde ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda hükümlünün koşullu salıvermeden yararlanamayacağı hususu düzenlenmiş olup, mahkemece sanık hakkında tekkerrür uygulamasına esas alınan Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2013 tarihli 2013/571 Esas, 2013/910 karar sayılı ilamında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulandığı ve bu nedenle sanığın ikinci kez mükerrer olduğu anlaşıldığı halde cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Hükmün 4. paragrafında "Sanığın ekonomik ve şahsi halleri dikkate alınarak sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK 52/4 maddesi gereğince hükmün kesinleşmesinden itibaren takdiren aylık olarak 4 eşit taksit halinde ödenmesine, taksitlerden birisi süresinde ödenmediği taktirde kalan ayların taksitlerinin tamamının bir defada sanıktan alınmasına,'' karar verildiği halde 5. paragrafında ''Cumhuriyet Savcılığının infazdaki taksitlendirme yetkisi saklı kalmak kaydıyla verilen adli para cezasının miktarı, paranın alım gücü, kişiliği ve sosyo-ekonomik durumu nazara alınarak 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi uygulanmasına takdiren yer olmadığına, taksitlerden birinin ödenmemesi halinde adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına," denilmek suretiyle TCK'nın 52. maddesinin dördüncü paragrafının uygulanıp uygulanmayacağı konusunda çelişkiye sebep olunması, Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 5. paragrafının hükümden çıkartılması suretiyle, hükmün oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2025 tarihinde karar verildi.