Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/4140 E. 2023/8892 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/790 E., 2014/253 K. SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, tehdit HÜKÜMLER : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Sakarya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 2013/790 Esas, 2014/253 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; tehdit suçundan aynı Kanunun 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca netice olarak 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.01.2018 tarihli Tebliğnamesinde sanık hakkındaki hükümlerin "Onanması" yönünde görüş bildirilmiştir. II. GEREKÇE Sanığın üzerine atılı suçlardan çocuğun cinsel istismarı suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla davaya bakma, delilleri değerlendirme ve suç vasfının tayini ile buna göre lehe kanunu belirleme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek 5235 sayılı Kanun'un 12 ve 5271 sayılı Kanun'un 4 üncü maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi nedeniyle sanığın temyiz istemi yerinde görülmüştür. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Sakarya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2014 tarihli ve 2013/790 Esas, 2014/253 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2023 tarihinde karar verildi.