Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2022/17596 E. 2024/9800 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/450 E., 2021/193 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Mahkûmiyet, gümrük kaçağı eşyanın müsaderesi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: I. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi; samimi beyanlarda bulunduğuna, araçta ele geçen motorini ucuz olduğu için traktöründe kullanmak amacıyla aldığına, satma niyetinin olmadığına, haksız ve hukuka aykırı hükmün açıklanan ve re'sen tespit edilecek sebeplerle bozulması talebine ilişkindir. II. GEREKÇE Olay tutanakları ve dosya kapsamına göre, kolluk görevlilerinin 28.04.2014 tarihinde Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/654 Değişik İş sayılı kararına istinaden kaçakçılık suçları ile mücadele kapsamında Osmaniye-Adana istikameti İncirlik Park alanında yapmış oldukları uygulama sırasında, uygulama noktası civarında, park halinde bulunan 68 DD 611 plaka sayılı kamyonun durumundan şüphelenilmesi üzerine yanına gidildiğinde, araç içerisinde kimsenin bulunmadığının anlaşıldığı, yapılan çalışmalar kapsamında aracın kendisine emanet olarak verildiğini söyleyen sanık ... refakatinde yapılan aramada kamyonun sağ tarafında bulunan ek yakıt deposu içerisinde ulusal marker seviyesi geçersiz 1.200 litre motorin ele geçirilmiştir. Sanık aşamalarda ele geçen motorini traktöründe kullanmak amacıyla aldığını, ticari amacının bulunmadığını beyan etmiştir. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, aşağıda yer alan hukuka aykırılıklar dışındaki sübuta yönelen temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1.10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının "yirmi üçüncü" fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiüçüncü fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin, 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'da hüküm altına alınması nedeniyle, suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası ile sonradan yürürlüğe giren 6545, 7242 ve 7423 sayılı Kanunlar ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası delâletiyle aynı maddenin beşinci, onuncu, yirmiüçüncü fıkraları ve 5 inci maddesinin ikinci fıkrası somut olaya ayrı ayrı uygulanarak lehe Kanunun tespiti yerine, 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrasına göre belirlenen temel cezayla birlikte 6545 sayılı Kanun ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası, 7242 sayılı Kanun ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması, 2.Sanık hakkında hükmolunan ertelenmeyen kısa süreli hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.