Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2021/2787 E. 2024/4880 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2016/120 E., 2016/351 K. SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet ASIL KARAR : Beraat EK KARAR : Suça konu eşyanın iadesi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Asıl karar yönünden onama, ek karar yönünden bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün ve ek kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ 1.Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemi; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna, kaçak eşyaların müsaderesinin gerektiğine ve re'sen tespit edilecek nedenlere ilişkindir.

2.O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; sanığın işlediği suç sabit olduğundan mahkûmiyeti yerine beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE A- 13.04.2016 Tarihli Asıl Karara Yönelik Katılan Gümrük İdaresi Vekilinin ve O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstekleri Yönünden

Olay tutanağına göre, 09.11.2015 tarihinde, sanığın Aliağa İDÇ liman kapısından ... plaka sayılı aracı ile çıkış yapmak üzere hareket ettiğinin görüldüğü, gümrük muhafaza memurlarınca aracın durdurulduğu, aracın arka koltuğunda ağzı kapalı vaziyetteki evrak çantasının içerisinde 3 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı belirlenmiştir.

Sanık aşamalardaki savunmalarında; gemi acentesinde personel olarak çalıştığını, görevinin gemi kontrolleri yapmak olduğunu, gemi kaptanları ile zaman zaman hediyeleştiklerini, suça konu sigaraları bir kaptanın verdiğini, içmek için aldığını, ticari amacının olmadığını beyan etmiştir.

Ele geçen kaçak sigaraların Dairemiz uygulamalarına göre kişisel kullanım miktarı kapsamında kalması ve sanığın ticari amaçla hareket ettiğine dair dosya kapsamına göre başkaca delil bulunmaması karşısında sanık hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Gümrük İdaresi vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B- 09.06.2016 Tarihli Ek Karara Yönelik Katılan Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden Katılan Gümrük İdaresi vekilinin talebi üzerine, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden Aliağa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli ve 2016/120 Esas, 2016/531 Karar sayılı ek kararı ile müsadere talebinin reddine, suça konu sigaraların karar kesinleştiğinde sanığa iadesine, karar verilmiştir.

Mahkeme tarafından 5271 sayılı Kanun'un 256 ncı ve 257 nci maddeleri gereğince duruşma açılıp, taraflara davanın bildirilmesinden sonra suça konu eşya hakkında bir karar verilmesi gerekirken duruşma açılmaksızın ve dosya yeni esasa kaydedilmeden ek karar ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR 13.04.2016 Tarihli Asıl Karara Yönelik Katılan Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle katılan Gümrük idaresi vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Gümrük İdaresi vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle asıl hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 09.06.2016 Tarihli Ek Karara Yönelik Katılan Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle kaçak eşyaya ilişkin ek karara yönelik katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 07.05.2024 tarihinde karar verildi.