Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/38501 E. 2024/14918 K. – Hakaret

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SUÇ : Hakaret HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEMYİZ EDENLER : Sanıklar TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde sanıklar hakkında; hakaret suçundan verilen hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin yapıldığı, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların istinaf başvurularının Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ 1.Sanık ...'nun temyiz istemi; sübuta, haksız tahrik ve lehe Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir. 2.Sanık ...'nun temyiz istemi; sübuta, haksız tahrik ve lehe Kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik incelemeye ilişkindir. III. GEREKÇE 1. Sanıkların savunmaları, şikâyetçilerin beyanları, tanıkların anlatımları, olay tutanağı, görev listesi ve tüm dosya kapsamından; sanıkların mahkumiyetine, haksız tahrik ve lehe Kanun hükümlerinin uygulanmamasına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. 2.Sanıklara yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Sanık ... yönünden, cezanın kanuni bağlamda uygulandığı, Sanık ... yönünden ise, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında tekerrüre esas alınan Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/168 Esas, 2016/516 Karar sayılı kararındaki hapis cezasının, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmedilmiş ise de; UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede bu kararda mükerrerliğe esas alınan Kayseri 8.Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/118 Esas ve 2014/442 Karar sayılı kararı yönünde uzlaşılması sebebiyle düşme kararı verilmiş olması nedeniyle Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2020 tarihli ek kararı ile ''mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine" ilişkin ibaresinin karardan çıkarıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında hükmolunan cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi dışında hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR A.Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünen Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin kararında sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, B.Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle sanık ...'nun temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği "tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasından 'ikinci kez' ibaresinin çıkartılması" suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.