Yargıtay · 4. Ceza Dairesi

Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2010/19277 E. 2013/3764 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
4. Ceza Dairesi
Esas No
2010/19277
Karar No
2013/3764
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Tehdit, yaralama HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: 1-Sanıklar ... ve ... hakkında yaralama suçunda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükümlerin temyiz edilemez olduğu Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMK’nın 317. maddesi uyarınca sanıklar ... ve ...’ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE, 2-Sanık ... hakkında tehdit ve yaralama suçundan kurulan hükümlerin temyizine gelince; Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak, a-Gerekçeli kararda, sanığın tekerrüre esas sabıkası bulunmadığı belirtilmesine karşın, hüküm fıkrasında sanık hakkında TCK’nın 58. maddesi ile uygulama yapılarak kararda çelişkiye yol açılması, b-20.12.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5491 sayılı ''Çek Kanunu'' ile 3167 Sayılı ''Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun'' yürürlükten kaldırılıp 3167 sayılı Kanun'un 13/1. maddesinde düzenlenen çek defterini geri vermeme fiilinin suç olmaktan çıkarılmış olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması, para cezasından ibaret diğer hükümlülüğünün ise ertelemeye engel olmaması karşısında, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, Yasaya aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/19277, K. 2013/3764, T. 12.02.2013, www.arakarar.com/karar/yargitay-4-ceza-dairesi-2010-19277-e-2013-3764-k-f0cbbf1ae37b