Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2016/8538 E. 2017/14263 K.

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Tedbir Nafakası Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından; reddedilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir. 2-Yapılan yargılama ve toplanan delillerle, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere; eşine fiziksel şiddet uygulayan ve güven sarsıcı davranışlar sergileyen davacı-davalı erkeğin kusurlu davranışları yanında davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği, böylelikle boşanmaya sebep olan olaylarda az da olsa kusurunun bulunduğu anlaşılmakta olup, davacı-davalı erkeğin de boşanma davasının kabulüne (TMK m. 166/2) karar vermek gerekirken, erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmesi doğru değil ise de; kadının boşanma davasında verilen boşanma hükmü temyizin kapsamı dışında bırakılmak suretiyle tarafların boşanmalarına ilişkin hüküm kesinleştiğinden erkeğin boşanma davasının konusuz hale geldiği gözetilerek, erkeğin boşanma davası sebebiyle davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumu nazara alınarak yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m.331/1). 3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır. SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.