Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2021/26557 E. 2025/1077 K. – Dolandırıcılık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2017/1265 E., 2019/788 K. SUÇ : Dolandırıcılık HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak katılanın uzlaşmak istememesi nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıkların diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Sanık ... hakkında tekerrüre esas olan ilamın İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.11.2006 tarih 2006/341 Esas , 2006/535 Karar sayılı ilamı iken , hükümde mahkemenin İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesi olarak gösterilmesi, 2. Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan ilamı Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.12.2013 tarihli ve 2013/330 Esas, 2013/877 Karar sayılı ilamının suç tarihinden sonra Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 2014/21705 Esas 2016/5030 Karar sayılı ilamı ile 21.03.2016 tarihinde kesinleştiği, bu hali ile tekerrüre esas alınamayacağı, adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek sabıkası bulunmadığı hususlarının anlaşılması karşısında, tekerrür hükümlerinin sanık hakkında uygulanamayacağı gözetilmeden, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, 3. Hüküm fıkrasında 5271 sayılı CMK'nın 253/22. maddesi ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38. maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca, 27.05.2015 tarihli hükmün sanıklar tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar lehine bozulması karşısında lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderlerinin de hukuka aykırı şekilde sanıklara yükletilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; (1) nolu hükümde sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dair kısmın çıkarılması, (2) nolu hükmün tekerrüre ilişkin kısımda '' 3. Asliye'' ibaresinin çıkarılarak yerine '' 3. Ağır '' ibaresinin yazılmasına , yargılama giderlerine ilişkin paragraf çıkarılarak yerine "Bozma öncesi yargılama giderleri ile bozma sonrası yapılan uzlaştırmacı giderinin sanıklardan eşit oranda tahsiline, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışında yapılan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.