Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2013/15494 E. 2013/15269 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, suç delillerini gizlemek, güveni kötüye kullanmak, dolandırıcılık HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında mahkumiyet Bozmadan sonra 12.12.2005 günlü celsede sanıklar ..., ... ve ...'e atanan zorunlu müdafii Av. ...'nun 22.07.2008 havale tarihli dilekçesi ile sadece sanık ...'e yönelik hükmü temyiz ettiği aynı zamanda gerekçeli kararın sanık ...'e de 12.08.2008 tarihinde tebliğ edildiği ve adı geçen sanığın aynı gün kararı temyiz etmesi karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.03.2008 gün ve 7/56 sayılı kararında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar olmayan sanığın yokluğunda verilen hükmün zorunlu müdafiiye yapılmış bulunan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı cihetle; sanık ...'in kendisine yapılan tebligattan sonra verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu ayrıca Dairemizin 19.09.2012 günü verdiği tevdii kararı sonrasında ... müdafii Av. ...'nin 04.12.2012 havale tarihli “vekillikten çekildiğine” dair dilekçesinin 21.03.2013 tarihinde adı geçen sanığa tebliğ edilmesi ve sanığın da 28.03.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin de süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; I- Sanık ... hakkında "suç delillerini gizlemek" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik müdafiinin temyiz itirazının incelenmesinde: Her ne kadar sanık ... hakkında verilen ve 15.07.2008 günü tebliğ edilen mahkumiyet hükmünü müdafii 22.07.2008 havale tarihli dilekçesi ile süresinde temyiz etmiş ise de; "suç delillerini gizlemek” suçundan yapılan yargılama üzerine mahkemece verilen sanığın mahkumiyetine dair 02.06.2004 gün ve 1999/378 Esas, 2004/185 karar sayılı hükmün temyiz edilmeksizin kesinleşmesine karşın, diğer sanıklar nedeniyle yeniden yapılan yargılama sonucunda 12.12.2005 gün ve 2005/373-581 Esas-karar sayılı kararla yeniden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi, hukuken geçersiz ve yok hükmünde bulunduğu cihetle, yok hükmündeki kararın temyiz olanağı bulunmadığından sanık müdafiinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, II- Sanıklar ..., ... ve ... haklarında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca lehe yasanın ayrıntılı olarak yapılıp ortaya çıkan somut sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden 5237 sayılı Yasanın lehe olduğunu kabul ederek hüküm kurulması isabetsizliği sonucu etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi ile azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, III- Sanıklar ... ve ... haklarında "güveni kötüye kullanmak" suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "güveni kötüye kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 24.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.