Yargıtay 7. Hukuk Dairesi 2013/4764 E. 2013/7545 K.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, 11, 12, 13 ve 14.dönem Toplu İş Sözleşmeleri ücret artışlarının ücretine tam olarak yansıtılmadığını, 01.01.2005 ve sonrası dönem artışlarının eksik ve geç yansıtıldığını, Toplu İş Sözleşmelerinde yapılan iyileştirmelerin eksik uygulanması sonucu diğer işçilerle arasında ücret farkı oluştuğunu, 15/08/2008 tarihinde emekli olduğunu ileri sürerek, ücret farkı, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalı, davanın haksız olduğunu, Toplu İş Sözleşmesi giriş yevmiyelerine Toplu İş Sözleşmesi zamlarının tam olarak uygulandığını, Toplu İş Sözleşmesi’nin 40.maddesinin ilgili hükmünün sadece teknik elemanlara uygulanmadığını, davacının fark alacağının olmadığını, davacının talebinin zamanaşımına uğradığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmelerine taraf işçi sendikalarına üye olduğu, aidat ödediği, davacının işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmelerinden yararlanması gerektiği, Toplu İş Sözleşmelerinin 33. maddesinde kıdem terfiine hak kazanabilmek için görevde bir yıl veya 180 takvim günü çalışmak ve kıymetlendirme fişinde ahlak ve dürüstlüğü bakımından iyi not almak kaydı ile işçilerin yevmiyelerine sözleşmenin ek-1/a cetvelinde gösterilen kıdem terfilerin ilave edileceğinin düzenlendiği, aynı sözleşmenin 35. maddesinde açıkça mevsimlik işçilerin sendika üyeliklerinin işverene bildirildiği tarihten itibaren Toplu sözleşme hükümlerinden daimi işçiler gibi yararlanma hakkı bulunduğunun düzenlendiği, davacının 2001 yılı öncesinde mevsimlik işçi kadrosunda çalıştırıldığı, ancak işe giriş tarihinden itibaren sözleşmeye taraf sendikaya üye olduğu dava konusu edilen dönemde çalışmalarının sürekli ve kesintisiz olduğunun kabul edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davacı, davalı bakanlık ile dava dışı Türkiye Orman İşçileri Sendikası arasında imzalanan 11, 12, 13 ve 14. Dönem Toplu İş Sözleşmelerinde belirlenen ücret artışlarından yararlanamadığını belirterek fark ücret, ilave tediye ve ikramiye alacaklarını talep etmiştir. İstek konusu dönemde yürürlükte olan toplu iş sözleşmelerinde kıdem terfii 33. maddede düzenlenmiştir. Maddenin başlığı “Daimi işçilerin Kıymetlendirme Fişlerine Dayalı Kıdem Terfii” olup, madde içeriğinden de sözü edilen terfi için daimi işçi olarak çalışılması gerektiği açıktır. Toplu iş sözleşmesinin 35. maddesinde sendika üyesi olan işçilerin üyeliğin sendikaya bildirilmesinden itibaren daimi işçiler gibi toplu iş sözleşmesinden yararlanacakları yönünde kurala yer verilmiş ise de sözü edilen hüküm ücret artışı, ile diğer sosyal hakları ilgilendirdiği kabul edilmelidir. Zira toplu iş sözleşmesinin 25. maddesinde daimi işçi ile mevsimlik işçi tanımları yapılmış ve 33. maddede kıdem terfi sadece daimi işçiler için öngörülmüştür. Mevsimlik işçinin üyeliğin bildirildiği andan itibaren toplu iş sözleşmesinin tüm hükümlerinden yararlanabileceği kabul edildiğinde, toplu iş sözleşmesinde öngörülen daimi işçi ile mevsimlik işçi arasındaki ayrımın nedeni ortadan kalkar. Zira 2822 sayılı Yasa gereği üyeliğin işverene bildirildiği tarihten itibaren toplu iş sözleşmesinden yararlanılacağından, daimi işçilerle mevsimlik işçilerin toplu iş sözleşmesinin tüm hükümlerinden yararlanması söze konu olur. Toplu iş sözleşmesinde açıkça daimi işçilerle mevsimlik işçilere ait tanıma yer verilmesi ve 33. maddede açıkça daimi işçilere kıdem terfii öngörülmesi sebebiyle düzenlemenin amaçsal yorumu yapıldığında mevsimlik işçilerin kıdem terfi haklarının olmadığı kabul edilmelidir. Toplu iş sözleşmesinin 35. maddesi hükmü, açıkça daimi işçilere sağlanan haklar dışında kalan hükümler bakımından sonuç doğurur. Yapılan bu açıklamalara göre davacı işçi yönünden mevsimlik statüde çalışılan dönem için kıdem terfi hesabı yapılmaksızın yevmiye belirlenmelidir. Yapılacak iş; dava konusu döneme ilişkin 11,12,13, ve 14. Dönem Toplu İş Sözleşmeleri ile eki prokolleri getirtilerek davacının daimi kadroya hangi tarihte alındığı, davalı Bakanlığın davacının dava ettiği döneme ilişkin Toplu İş Sözleşmesi imzaladığı sendikaya üye olup olmadığı, sendika aidatı ödeyip ödemediği, kesin olarak belirlenerek sonucuna göre değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsiz olup bozma nedenidir. Mahkemenin kabul şekli bakımından da davacının emekli olması nedeniyle hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının talep ettiği alacaklarının 11, 12, 13 ve 14.Dönem Toplu İş Sözleşmeleri ile eki protokollerin uygulandığı anlaşılmış olmakla, davacının talepleri hakkında 31.12.2004 tarihinden sonrası için işletme kredisi faizinin uygulanmasına olanak bulunmayıp yasal faize hükmedilmesi gerektiği, ayrıca hüküm fıkrasında temerrüt tarihlerinin açıkça belirtilmesi gerekirken infazda tereddüte yol açacak şekilde bilirkişi raporuna atıf yapılması hatalı olmuştur. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.