Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2013/498 E. 2013/28874 K.

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I Dava, davacının davalıya ait işyerinde iş sözleşmesiyle çalıştığı sürelerde kullandırılmayan yıllık izin karşılığı ücretler alacaklarının tahsili istemine ilişkindir. Davalı işveren, istemin zamanaşımına uğradığını ve davacının mevsimlik işçi statüsünde çalıştığını bu nedenle yıllık izin hakkının doğmayacağını savunmuştur. Mahkemece bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2-Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Sözkonusu dönemler işin niteliğine göre ... veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer döneminde işçilerin iş sözleşmelerinin ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektiren işler mevsimlik iş olarak değerlendirilebilir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 53/3. maddesi uyarınca, mevsimlik işlerde yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümler uygulanmaz. Bir başka anlatımla, mevsimlik işçi, 4857 sayılı Kanun'un yıllık ücretli izin hükümlerine dayanarak, yıllık ücretli izin kullanma veya buna dayanarak ücret alacağı isteminde bulunamaz. Hemen belirtmek gerekir ki, 53/3. maddede ki kural, nispi emredici kural olup, işçi lehine bireysel iş sözleşmesi ya da toplu iş sözleşmesi ile yıllık ücretli izne ilişkin hükümler düzenlenebilir ve mevsimlik işçiler için yıllık izin hakkı tanınabilir. Somut olayda davacının Köy Hizmetleri Genel Müdürülüğü işçisi iken 02.02.2002 tarihinde daimi kadroya geçtiği, 16.03.2005 tarihinden itibarende davalı ... bünyesinde çalışmasına devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacının daimi kadroya alımından önceki yıllık çalışmaları 1999 yılı hariç diğer yıllar 360 günün altında gerçekleşmiştir Davacı işçinin mevsimlik çalışmalarında yılda 11 ayın üstünde çalıştığı süreler bakımından işçinin dinlenme hakkının varlığını kabul edildiğine göre olayda sadece 1999 yılı için izin ücretinin hesaplanamsı gerekir. Öte yandan davacı, 14.01.2010 tarihli dilekeçsinde işyerinden 14.01.2010 tarihinde emekli olarak ayrıldığını “ tarafından kullanılmayan 2004 ve 2005 yıllarından 5'... gün, 2008 ve 2009 yıllarında ise 30'ar gün olmak üzere 70 günlük izin ücretinin ödenmesini” istemiştir. Emekli olup ayrılırken kullanmadığını beyan ettiği izin sürelerini davacının tek tek açıklaması dikkate alındığından kadroya geçtikten sonra davacı kabulünde olan ve dosya kapsamına görede kullanılmamış veya ücreti ödenmemiş ise sadece bu dilekçesindeki sürelerle sınırlı izin alacağı hesaplanması gerekirken, içeriği bakımından da denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi bozma nedenidir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.