Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2011/11005 E. 2012/16883 K.

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2011 tarih ve 2010/8-2011/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ...’in yapımcısı olduğu NAMUS VE SİLAH (SİLAH VE NAMUS) – 1971, SAHTEKAR – 1972 ve ÖLÜM DÖNEMECİ – 1972 isimli filmlerin 4630 sayılı Kanunun koruma sürelerini uzatmasıyla doğan ve oluşan tüm mali hakların müvekkillerine ait olmasına rağmen, filmlerin mali haklarının davalı tarafça hukuka aykırı şekilde kullanıldığını belirterek davaya konusu filmlerin tüm mali haklarının müvekkillerine ait bulunduğunun tespitine, filmlerin kullanımının haksız olduğunun tespiti ile tecavüzün men’ine ve ref’ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu filmlerin FSEK'nun 5. Maddesi anlamında sinema eseri olup, yapımcı sıfatıyla ...'in filmlerin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan FSEK'nun 8. Maddesine göre eser sahibi bulunduğu, Beyoğlu 9. Noterliği’nin 16.02.1990 ve 24.09.1990 tarihli devir senetleri ile herhangi bir süre öngörülmeksizin dava konusu Silah ve Namus ve Sahtekar isimli filmler ... tarafından...’a ve... tarafından da davalıya devredilmiş ise de, söz konusu eserler için koruma süresinin dolduğu 1992 ve 1993 yıllarından yasa değişikliğine kadar geçen süreçte eser üzerindeki mali hakların serbest kaldığı, değişiklik ile birlikte eser üzerindeki mali hakların eser sahibine FSEK'nun 59. maddesi hükmü çerçevesinde geri döndüğü, davacıların dava konusu eserler üzerinde yasal mirasçi olarak hak sahibi oldukları gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.