İlk Derece Mahkemesi 2001/509 E. 2004/435 K.

İstemin Özeti:Danıştay Onikinci Dairesinin 25.10.2000 günlü, E:1999/158, K:2000/3661 sayılı ret kararının temyizen incelenerek bozulması davacı tarafından istenilmektedir. Savunmanın Özeti: Savunma verilmemiştir. Danıştay Tetkik Hakimi Ahmet Arslan'ın Düşüncesi: Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir. Danıştay Savası Tevhide İncenin Düşüncesi:Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinin 1. Fıkrasında belirtîlen nedenlerden hiçbirisine uymayıp, Danıştay Onikinci Dairesince verilen kararın dayandığı hukuki ve yasal nedenler karşısında anılan kararın bozulmasını gerektirir nitelikte görülmemektedir. Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin reddiyle Daire kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Hüküm veren Danıştay İdari Dava Daireleri Genel Kurulunca gereği görüşüldü: Dava, Sosyal Sigortalar Kurumu ... Hastanesinde doktor olarak görev yapan ve partime çalışan davacının 4792 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Kanununun 3917 sayıl t Kanunun 5. maddesiyle değişik 17. maddesi gereğince SSK Genel Müdürlüğünün merkez ve taşra teşkilatında görevli olan personeline 1.1.1995 tarihinden geçerli olmak üzere ödenecek olan ek ödeme oranlarını belirleyen ve 29.12.1994 günlü, 4736 sayılı SSK Yönetim Kurulunun teklifi ve 20.1.1995 günlü Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı onayı ile kabul edilen 20.1.1995 günlü, 034/55266 sayılı SSK Genel Müdürlüğü Genel Yazısı Eki Genel Esasların 2, maddesinde yer alan, "Sağlık tesislerinde Part-time çalışan personel hakkındaki mevcut uygulamaya aynen devam edilecektir." ibaresinin ve full-time çalışan hekimlere ödenen oranda ek ödemeden yararlandırılması için yaptığı başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle açılmıştır. Danıştay Onikinci Dairesi 25.10.2000 günlü, E:1999/158, K:2000/3661 sayılı kararıyla; Sosyal Sigortalar Kurumu ... Hastanesinde pratisyen hekim olarak görev yapan davacının, 2368 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmü uyarınca kendi isteğiyle part-time olarak çalıştığı, sözü edilen madde uyarınca full-time çalışan hekimle arasındaki farkın giderilmesi için 18.8.1995 tarihinde yaptığı başvurusunun reddi üzerine bakılan davayı açtığının anlaşıldığı, 4792 sayılı Sosyal Sigortalar Kurumu Yasasının 2917 sayılı Yasanın 5. maddesiyle değişik 17. maddesinin 2. fıkrasında; Kurumun sağlık tesisleri, işletme gelirleri, (ilaç, iştirak payı, muayene ücreti ve tedavi gelirleri ile tam gün çalışan hekimlerin mesai saatleri dışında muayene ücretleri dahil) ile sahibi veya ortağı bulunduğu ilaç ve tıbbi malzeme işletmelerinden elde edilen kar paylarından kurumda fiilen görev yapan kadrolu personele ek ödeme yapılabilir." ve aynı maddenin 3. fıkrasında da, "Ek ödemenin tutarları, oranları, diğer usul ve esasları, personelin görev unvanı, çalışma verimi" sigorta ve sağlık hizmetlerinin rasyonelliğini sağlayacak ilkeler gözönünde bulundurularak yönetim kurulunun teklifi, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanının onayı ile belirlenir." hükmüne yer verildiği, anılan hüküm uyarınca Sosyal Sigortalar Kurumu Genel Müdürlüğü Yönetim Kurulunun 29.12.1994 günlü, 4736 sayılı kararı ve Bakanlık makamının 20.1.1995 günlü onayı ile merkez ve taşra teşkilatında görevli olan personele 1.1.1995 tarihinden geçerli olarak yapılacak ek ödemelere ilişkin usul ve esasların belirlendiği ve Sosyal Sigortalar Kurumu Genel Müdürlüğünün 20.1.1995 günlü, 55266 sayılı Genel yazısı ile uygulamaya konulduğu, söz konusu Genel yazının 2. maddesi ile, part-time çalışan sağlık personeline yapılacak ek ödemelerin hesaplanmasında, mevcut uygulamaya aynen devam edileceğinin belirtildiği, Dairelerinin 22.4.1999 günlü ara kararıyla, aynen devam edileceğinin belirtilen uygulamanın ne olduğunun sorulduğu, davalı idarece ara kararına verilen cevapta ise; ek ödemelere ilişkin usul ve esasların her yıl yeniden belirlendiği, 1.1.1993 tarihinde yapılacak ek ödemelerle ilgili olarak yayımlanan 2.2.1993 günlü Genel yazıda,, "part-time çalışan sağlık personelinin ek ödemelerinde ise Aralık 1992 maaşı esas alınarak, bu tarihte ödenen miktar kadar tediyede bulunulacağı" hükmü getirilerek bu personel hakkında kısıtlamaya gidildiği, 1993 yılı ve 1994 yılı Genel yazılarında da aynı uygulamaya devam edildiğinin belirtildiği, 2368 sayılı Sağlık Personelinin Tazminat ve Çalışma Esaslarına Dair Kanununun 1. maddesinde, bu Kanunun 6. maddesi ile yürürlükten kaldırılan 2162 sayılı Kanun kapsamına giren personele 1.1.1981 tarihinden itibaren 657, 926 ve 1765 sayılı Kanunlara göre hak edilen aylık, yakacak yardımı, iş riski, iş güçlüğü, teminindeki güçlük zammı ve mahrumiyet yeri ödeneği ödeneceğinin belirtildiği, 2. maddesinde, kamu sağlık hizmetinde çalışan personelin haftalık çalışma süresinin 45 saat olduğu, ancak bu Kanunun 4. fıkrasında tanınmış olan haklardan yararlananlar İçin bu sürenin 40 saat olduğu ve yine Yasanın 4. maddesinde de, birinci madde kapsamına giren personelden, özel kanunlarına göre meslek ve sanatlarını serbest olarak icra etme hak ve yetkisine sahip olanların istedikleri tekdirde, birinci maddede öngörülen tazminat hakkından yararlanmamak şartı İle serbest olarak çalışabilecekleri, bunlara iş güçlüğü, iş riski ve teminindeki güçlük zamları ve bu mahiyetteki zamların ödenmeyeceğinin öngörüldüğü, davacı 2368 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yasal hakkını kullanarak part-time olarak çalıştığını ve bu nedenle zaten bîr tekim tazminatlarının kesildiğini ve ek ödeme konusunda genel yazı ile belirlenen farkın yaratılamayacağını ileri sürmekte ise de, 4792 sayılı Yasanın değişik 17. maddesi hükmünden, ek ödemenin verilmesi konusunda zorunluluk bulunmadığı, çalışmada verimlilik esasına göre dağıtımın yapılmasının asıl olduğu sonucunun çıktığı, buna göre 4792 sayılı Yasanın değişik 17. maddesinde kurumda kadrolu olarak ve fiilen görev yapan personelin görev unvanı ve çalışma verimi gözönünde bulundurularak Yönetim Kurulunun teklifi ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının onayı ile tespit edilerek usul ve esaslara göre ek ödeme yapılabileceğinden, anılan bu hüküm uyarınca SSK Genel Müdürlüğü Yönetim Kurulunun 29.12.1994 günlü, 4736 sayılı kararı ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 20.1.1995 tarihli onayı ile tespit edilen ve Genel Müdürlüğün merkez ve taşra teşkilatında görevli olan personele yapılacak olan ek ödemelere ilişkin 20.1.1995 günlü,55266 sayılı Genel Yazının; Kurumun mali imkanları ile hiyerarşik denge yapısı gözetilerek, 4792 sayılı Yasanın 17. madde hükmü gereğince tanınan takdir yetkisi içinde hizmet gereklerine uygun olarak hazırlandığı anlaşıldığından, idarenin tekdir yetkisi içinde olan ek ödeme hususunda yargı kararıyla zorlanması olanağı da bulunmadığından, yasal dayanaktan yoksun olan davanın reddine karar vermişti r. Davacı, 25.10.2000 günlü, E:1999/158, K:2000/3661 sayılı kararı temyiz etmekte ve 2368 sayılı Yasa ile getirilen haktan faydalanarak part-time çalıştığı, full-time çalışan hekimlere göre haftalık 5 saat, günde 1 saat eksik çalışması olduğu, full-time çalışan hekimlerle bunun dışında unvan, çalışma verimi ve sağlık hizmetlerinin rasyonelliği açısından fark-bulunmadığı, düzenlemenin önemli gelîr farkı oluşturduğu, bunun eşitliğe aykırı olduğu iddialarıyla bozulmasını istemektedir. Temyiz edilen kararla İlgili dosyanın incelenmesinden; Danıştay Onikinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenlerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşıldığından, davacının temyiz isteminin reddine, Danıştay Onikinci Dairesinin 25.10.2000 günlü, E:1999/158, K:2000/3661 sayılı kararının onanmasına, 1.4.2004 günü oybirliği ile karar verildi.