İlk Derece Mahkemesi 1998/56 E. 1999/803 K.

İstemin Özeti : 3.sınıf emniyet müdürü olan davacının 2. sınıf emniyet müdürlüğüne terfi ettirilmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddine ilişkin işlemin iptali ve bu işlem nedeniyle yoksun kaldığı maddi haklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi ve manevi mağduriyetinin giderilmesi istemiyle açtığı dava sonunda, Samsun İdare Mahkemesinin 30.12.1997 günlü, 1997/1820 sayılı kararıyla; 3201 sayılı Emniyet Teşkilatı Kanununun 3870 sayılı yasa ile değişik 55. maddesinde polis amirlerinin rütbe terfi esaslarının düzenlendiği, bu kanuna dayalı olarak çıkarılan Emniyet Hizmetleri Sınıfı Personelinin Rütbe Yükselmeleri ve Görev Ünvanlarında Uygulanacak Esaslara İlişkin Yönetmeliğin 7. ve 9. maddelerinde terfide esas olanın kıdem ve liyakat olduğunun belirtildiği, dava dosyası ve emsal nitelikteki başka bir dosyada bulunan terfi eden ve edeceklere ait çizelgelerin incelenmesinden 1994 ve 1995 yıllarında davacıdan daha kıdemsiz ve sicili düşük kişilerin terfi ettirilmiş olduğu, 1996 yılında davacıdan düşük sicilli olanların terfi ettirildiği ve bu kişide sadece kıdeme önem verildiği, netice itibariyle hem kıdem ve hem de sicil not ortalamaları bakımından davacıya göre düşük olan 3. sınıf emniyet müdürlerinin terfi ettirilmek suretiyle davacının yükseltilmediğinin anlaşıldığı, bu durumda davacının 2. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine yükseltilmemesinde mevzuata uygunluk bulunmadığı, hukuka aykırılığı saptanan işlem nedeniyle uğranılan maddi zararların tazmininin Anayasal zorunluluk olduğu, manevi tazminat isteminin dayanağı olmadığı gerekçesiyle davacının 2. sınıf emniyet müdürlüğü rütbesine terfi ettirilmesi isteminin zımnen reddi işleminin iptaline, iki rütbe arasındaki parasal haklarının 3.4.1996 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle davacıya ödenmesine, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir. Bu karar temyiz incelemesi sonunda, Danıştay Onikinci Dairesinin 17.9.1998 günlü, 1998/2108 sayılı kararıyla; 3201 sayılı Yasanın değişik 55. maddesi ile Emniyet Hizmetleri Sınıfı Personelinin Rütbe Yükselmeleri ile Görev Ünvanlarında Uygulanacak Esaslara Dair Yönetmeliğin 7, 9, 14. maddelerinin birlikte değerlendirilmesinden, rütbe terfii için gerekli şartları taşıyanların en kıdemlisinden başlanılarak ve kadro sayısı dikkate alınmak suretiyle sırayla yapılması gerektiği, liyakatın ise kadronun kısıtlı olması halinde kıdem durumu eşit olanlar arasında tercih unsuru olarak gözönünde bulundurulması gerekeceğinin anlaşıldığı, yönetmeliğin 14. maddesinde yapılan değişikliğin de idareye kıdemsizleri kıdemlilerden önce terfi ettirme yetkisi tanımadığı, sadece kadronun yetersiz olması halinde eşit kıdemliler arasında liyakatli adayın tespitinde takdir yetkisi verdiği sonucuna anlaşıldığı, davacının 1996 yılında bir üst rütbeye yükselmeyi hakeden 523 3. sınıf emniyet müdürü arasında kıdem ve liyakata göre yapılan sıralamada 197. kişi durumunda bulunduğu, Emniyet Genel Müdürlüğü Yüksek Değerlendirme Kurulunun 12.7.1996 günlü, 1996/1 sayılı kararıyla 46 3. sınıf emniyet müdürünün 1996 yılında 2. sınıfa yükseltildiği, 23.9.1997 günlü, E:1997/2576 sayılı aynı nitelikteki dava dosyasına verilen ara kararına cevaben gönderilen belgelerden 14.8.1996 tarihi itibariyle münhal bulunan 2. sınıf emniyet müdürü kadrosunun 174 adet olduğunun anlaşıldığı, üst rütbeye terfi edebilmek için gerekli koşullardan birinin de boş kadro bulunması olduğundan ve davacı da 31.12.1996 tarihi itibariyle sıralamada 197. sırada yer aldığından, davalı idarece münhal kadroların tümünün kullanılması halinde bile davacı açısından rütbe terfii için zorunlu olan boş kadro koşulunun oluşmadığı, davacıdan başka düşük kıdem ve liyakata sahip kişilerin terfi ettirilmesinin davacıya emsal teşkil etmeyeceği dikkate alındığında, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle temyize konu karar bozulmuş ise de, İdare Mahkemesi bozma kararına uymayarak ilk kararında ısrar etmiştir. Samsun İdare Mahkemesince verilen 20.11.1998 günlü, E:1998/998, K:1998/1351 sayılı ısrar kararını, davalı idare temyiz etmekte ve bozulmasını istemektedir. TÜRK MİLLETİ ADINA Danıştay Onikinci Daire kararında belirtildiği gibi rütbe terfii için gerekli koşullarından öncelikli olan boş kadronun bulunmasıdır. Dosyadaki belgelerin incelenmesinden davacının 1996 yılında yapılan sıralamada 197. sırada olması ve 1996 yılında boş kadronun 174 olması nedeniyle tüm boş kadroların kullanılması durumunda bile davacının 2. sınıf emniyet müdürlüğüne yükseltilmesi olanağı bulunmadığından dava konusu işlemde mevzuata aykırılık bulunmamakta olup, işlemin iptaline hükmeden idare mahkemesi ısrar kararında hukuki isabet görülmemiştir. SONUÇ : Açıklanan nedenlerle; davalı idarenin temyiz isteminin kabulüne, Samsun İdare Mahkemesinin 20.11.1998 günlü, 1998/1351 sayılı ısrar kararının Danıştay Onikinci Dairesinin bozma kararı doğrultusunda BOZULMASINA, dosyanın Samsun İdare Mahkemesine gönderilmesine, ara kararıyla getirtilen davacının özlük dosyasının davalı idareye iadesine, karar verildi. GEREKÇEDE KARŞI OY : X- Uyuşmazlığın çözümü için gerekli olan bilgiler arasında davacının sicilleri ve boş kadro durumu önem kazanmaktadır. İdare Mahkemesi karar verirken başka bir dosyadaki belgelerden davacının sicil notlarının 1994, 1995, 1996 yıllarında sırasıyla 85, 81, 73.67 olduğunun görüldüğünü esas almıştır. Ancak 19.2.1999 günlü ara kararına cevaben gönderilen belgelerden davacının söz konusu yıllardaki sicillerinin sırasıyla 75, 66, 72 olduğu görülmektedir. Yine 1996 yılı için boş kadro sayısının ne kadar olduğu konusunda da tutarsızlık bulunmaktadır. Danıştay Onikinci Dairesinin 23.9.1997 günlü, E:1997/2576 sayılı ara kararına cevaben gönderilen belgelerden anılan tarih itibariyle boş kadro sayısının 174 olduğu görülmekte, ancak 19.2.1999 gününde bu davada verilen ara kararına cevaben gönderilen belgelerde boş kadro sayısı farklı olarak görülmektedir. Bu itibarla; davacının sicil notları ile boş kadro konusundaki çelişkilerin giderilerek, gerçek durumun belirlenmesinden sonra bir karar verilmek üzere temyize konu ısrar kararının bozulması gerektiği oyuyla, bozma kararına gerekçe yönünden katılmıyoruz.